« در زمان قحط و قطع باران مكرّر مشاهده شده است كه حيوانات در صحراها سر به سوى آسمان مىكنند و استغاثه به درگاه الهى مىنمايند از جهت طلب باران . »
و فخر الدين رازى « 16 » نقل كرده است كه :
« در سالى قحط باران شد و مردم هر چند به دعا مىرفتند دعاى ايشان مستجاب نمىشد . صيادى نقل كرد كه من در آن وقت به صحرا رفتم . ديدم آهوى تشنهاى به هر سو مىدويد تا به كنار گودالى رسيد . خود را در آن گودال انداخت كه بلكه در آنجا آبى باشد . بعد از آنكه در آنجا آبى نبود برگشت و سر به سوى آسمان كرد و تضرّع و استغاثه نمود ، نگاه ابرى پيدا شد و به نحوى باريدن گرفت كه آن گودال پرآب شد آهو آب خورد رفت . »
و حقير [ صاحب كتاب : مرحوم نراقى ] از بعضى از ثقات شنيدم كه :
« از فاضل عظيم الشأن كه در نزد استادى درس نخوانده بود تحقيق كردم كه شما اين مرتبه از علم را با وجود درس نخواندن از كجا تحصيل كرديد ؟
در جواب گفت كه :
من از جهت تحصيل علم به اصفهان رفتم ، در سالى كه در اصفهان قحط شديدى به هم رسيده بود ، روزى به قبرستان تخت فولاد رفتم .
هامش
و فيلسوف و صاحب « شرح نهج البلاغه » و « شرح صد كلمه » و ديگر تصانيف است . سال 699 ه رحلت كرده است .
( 16 ) . محمد بن عمر مشهور به امام فخر الدين رازى صاحب « تفسير كبير بر قرآن مجيد » و تصانيف ديگر است و از آنهاست كتاب « الاربعين فى اصول الدين » كه در چهل مسألهء كلامى بحث كرده و آخر آنها مسألهء بحث امامت است و موضوع امامت را از زبان شيعيان بيان نموده و نكات و دقائق را با قدرت فلسفى و كلامى خود وصف كرده و در جواب از طرف اهل سنّت بسيار كوتاه و سست آمده ؛ معلوم مىشود در مقابل دلائل شيعه در اثبات امامت در واقع سر تسليم فرود آورده و لذا جوابهائى كه داده پوچ بوده و قانعكننده نيست ؛ چنانچه بر متفطّن صاحب نظر پوشيده نيست و با مطالعهء آن كتاب ، اين مدّعا روشن است . كتاب در سال 1353 قمرى در حيدرآباد طبع گرديده است . « مايل هروى » كتابى در شرح امام رازى تأليف كرده و طبع شده است . وفات امام رازى در سال 606 هجرى مىباشد .