مقدّمه
بدان - ارشدك اللّه تعالى - كه اعظم اختلافات كه در ميان امّت فخر كاينات - عليه و على اولاده افضل الصّلاة و اكمل التّحيّات - واقع است ، اختلاف در امامت است . هيچ كس باعث اين اختلاف نشد مگر « عمر بن الخطّاب » زيرا كه در وقتى كه جناب پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - از دنيا رحلت مىفرمودند ، فرمودند « 1 » :
بياوريد از براى من دوات و قلمى تا از براى شما چيزى بنويسم كه بعد از من گمراه نشويد . عمر گفت : اين مرد ، حال هذيان مىگويد ؛ ما را كتاب خدا كافى است .
و مردم كه اين را از عمر شنيدند به او شوريدند و چون منجر به نزاع و قيل و قال شد ، پيغمبر را ناخوش آمد و فرمود كه : از من دور شويد ! و اين امر موقوف شد .
هامش
( 1 ) . رجوع شود به « صحيح مسلم » كتاب « الوصية » ، ج 3 ، ص 1257 - 1259 ، ط دار احياء التراث العربى - بيروت ؛ « مسند احمد حنبل » ، ج 1 ، ص 222 ؛ « صحيح بخارى » ، ج 2 ص 118 ، و جمع كثيرى از علماء اهل سنّت اين قضيه را نقل كردهاند و گريه كردن ابن عباس ( رض ) هر وقت كه ياد مىكرده كه عمر مانع شد از نوشتن رسول اللّه ( ص ) آنچه را كه مىخواست موقعى كه دوات و قلم خواست ، مشهور و در كتب اهل سنّت مسطور و در « صحيح مسلم » و غيره تفصيلا روايت شده است .
تعجّب است بخارى در « صحيح » عنوان بابى را كه رسول اللّه ( ص ) دوات و قلم خواست بنويسد و عمر نگذاشت به اين نحو نگاشته : « باب قول المريض قوموا عنى » در صورتى كه بايستى بنويسد : « باب قول رسول اللّه ( ص ) قوموا عنى » چرا از رسول اللّه ( ص ) مريض تعبير آورده ؟ آيا بىادبى نيست ؟ آيا در فرمايشهاى رسول اللّه ( ص ) حال مرض و صحّت فرق دارد ؟ يا تبعيت از خليفه كرد كه نسبت هذيان به رسول اللّه - صلى اللّه عليه و آله و سلّم - داده است ؟