فصل ششم در اختلافاتى كه در ميان مالك و عامل رو مىدهد
و در اينجا ده مسأله است .
مسألهء اولى : هرگاه مالك و عامل اختلاف كنند در قدر رأس المال مضاربه ،
مثل اينكه مالك بگويد : « رأس المال مضاربه صد تومان بود » و عامل بگويد : « هشتاد تومان بود » و شاهدى در ميان نباشد ، در اين صورت قول عامل را مىشنوند با قسم .
و همچنين اگر مالك بر عامل ادّعا كند كه خيانت كردهاى ، يا تقصير كردهاى و عامل منكر باشد ، قول عامل را قبول مىكنند با قسم .
مسألهء دوم : هرگاه عامل ادّعا كند كه قدرى از مال تلف شده است ، يا ادّعا كند كه نقصان كردهام ، قول او را قبول مىكنند با قسم .
و هرگاه عامل بگويد كه : « فلان قدر ربح حاصل شده است » و بعد از آن رجوع كند و بگويد : « ربحى حاصل نشده است » ، يا بگويد : « من غلط كردم و اشتباه كردم در اينكه گفتم فلان قدر ربح حاصل شده است » ، قول او را قبول نمىكنند « 1 » ، بلكه بايد بنابر اقرارى كه كرده بود كه فلان قدر ربح حاصل شده بود آن ربح را بدهد . بلى ،
هامش
( 1 ) . حائرى : دعواى اشتباه مسموع است و با او معاملهء مدّعى مىشود .