حلال را و خرج كند بر سبيل اعتدال و ميانهروى » « 1 » .
و نيز مروى است از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله كه : « مال ، نيكو اعانت كنندهاى است بر تحصيل پرهيزكارى و عبادت خدا » « 2 » .
و نيز مروى است از آن حضرت كه : « هر نفسى كه ذخيره نمود قوت خود را ، اطمينان از براى او حاصل مىشود » « 3 » .
و نيز از حضرت صادق عليه السّلام مروى است كه : « كسى كه دوست ما اهل بيت باشد ، مىبايد كه فقر خود را پنهان دارد ، يا متوجّه شغلى شود كه موجب بر طرف شدن فقر او شود » « 4 » .
و نيز مروى است از حضرت صادق عليه السّلام كه : « بايد طلب كردن تو روزى را ، بالاتر از كسب كردن كسى باشد كه خود را ضايع گذارده باشد و دست از تحصيل روزى كشيده باشد و كمتر باشد از طلب كردن كسى كه حريص بر طلب كردن دنيا باشد و راضى به دنياى تنها شده باشد و مطمئن به دنياى خود باشد و در فكر آخرت نباشد » « 5 » .
و اخبار در اين باب بسيار است كه از ائمّهء اطهار - صلوات اللّه عليهم اجمعين - صادر شده ، امّا در اين رساله به همين اكتفا مىنماييم . و اللّه الموفّق بالصواب .
هامش
( 1 ) . الفقيه 3 : 102 / 408 ؛ وسائل الشيعة 11 : 149 / 1 .
( 2 ) . الكافي 5 : 71 / 1 ؛ وسائل الشيعة 17 : 29 / 1 .
( 3 ) . الفقيه 3 : 102 / 406 ؛ وسائل الشيعة 17 : 434 / 3 .
( 4 ) . ر . ك : وسائل الشيعة 9 : 443 / 15 و 19 .
( 5 ) . الكافي 5 : 81 / 8 ؛ وسائل الشيعة 17 : 48 / 3 .