قدس ، تقدّس چيست ؟
لغويون و متخصصان علوم عرب و ادب مانند ابن منظور و شيخ طريحى و راغب اصفهانى و غير اينان نوشتهاند كه : تقديس تنزيه است ؛ و به معنى پاك و عارى بودن از صفات نقص و كمبود و مظاهر منفى عيبها و به معنى طهارت و تبريك نيز آمده است . و قدّوس از نامهاى خداوند است و بيت المقدس ( بر وزن مسجد ) خانهاى است كه در آن از گناه پاك مىشوند . و روح القدس لقب جبرئيل است .
و أرض مقدّسه به شام اطلاق مىگردد ، شامل دمشق ، فلسطين و قسمتى از اردن .
و قديس به درّ يمانى و قادس به خانه كعبه نيز گفته مىشود . « 1 »
خلاصه اينكه قدس به معنى پاكى ، طهارت و تنزيه از خصلتهاى منفى ، آلودگى ، عيوب و نقص نفسانى است . و مقدس به آن فرد از بشر گفته مىشود كه اين خلق و خويها را در تن و روان دارا و همواره با آن زىّ معنوى ملبّس بوده باشد .
نقش قداست در فرهنگ شرق و غرب :
بدون هيچگونه ترديد قداست در فطرت و جبلّت بشر خصلتى ممدوح و پسنديده است و انسان به سرشت خود به دليل ناآلودگى و پاكى آن ، قديس واقعى را از عمق جان و صميم دل نهتنها دوست مىدارد كه عشق مىورزد و به الگويى مىپزيرد ، چرا كه قديس - بمعنى كلمه - انسانى است كه خود را در سبيل خداوند و حقيقت متعال و برترين وقف كرده و شخصيتش را از نظر جسم و روان در راه واقعيتها ، انسانهاى رنجديده ، و اهداف عالى و رهگشاى بشريت عرضه خدمت مىكند .
اصولا و معمولا تاريخ هر كشورى به قدّيسان تاريخ خود مىبالد و از عظمت نام و ياد آنان بهره مىاندوزد ، چه به محتواى آن عمل كند و يا در مسير خلاف آن گام بردارد .
هامش
( 1 ) . ابن منظور ، لسان العرب ، ج 11 ، ص 62 - 60 .