إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً »
« 1 » اين روايت را نقل مىكند كه امام صادق عليه السّلام فرمود : « هيچكس نيست كه آخر سورهء كهف را بههنگام خوابيدن خود بخواند مگر اينكه در همان وقتى كه اراده كرده بيدار خواهد شد . »
و بعد از بياناتى مىفرمايد : بدانكه ما تجربه كرديم كه با خواندن اين آيه ، در همان وقتى كه مىخواستيم بيدار مىشديم و اين مطلب را مكرّر ديديم و بعضى از علما محل وثوق و اعتماد نيز ، ما را به اين مطلب خبر دادند كه با خواندن اين آيه كريمهء در وقتى كه مىخواستند بيدار مىشدند بنابراين ، روايت صحيح است و روى اين جهت ، صعود نور از خوابگاه كسى كه آن آيه را قرائت كرده تا بيت الله الحرام ، نيز صحيح و درست است زيرا هر دو مطلب ، در يك روايت وارد شده است و معنى ندارد كه قسمتى درست و قسمتى نادرست باشد و در آن روايت است كه لابلاى اين نور فرشتگانند و براى قرائت كننده ، دعا مىكنند تا زمانى كه بيدار گردد . « 2 »
كتاب حديقة الشيعة
اين كتاب شريف مشتمل بر دو جلد بوده است كه جلد اوّل آن ( چنان كه خود مرحوم اردبيلى در آغاز جلد ثانى فرموده است ) در ذكر مجملى از احوال آباء و اجداد رسول اكرم صلىّ اللّه عليه و آله و مختصرى از حالات آن سيد كائنات بوده و جلد دوّم در ذكر شمهاى از مناقب حضرت امير المؤمنين و فضائل ائمه معصومين صلوات الله عليهم اجمعين و ادله امامت ايشان و بطلان امامت غير آنان است .
البته ما تاكنون برخورد به جلد اوّل آن نكرديم ولى جلد دوّم ، مطالبى مستدل و محكم دارد .
مرحوم شيخ محمد بن حسن حرّ عاملى متوفاى 1104 در ميان آثار عديده
هامش
( 1 ) . سورهء كهف آيه 110 .
( 2 ) . زبدة البيان ص 134 و 135