دارد يعنى در آغاز ، آيات مربوط به طهارت و بعد آيات متعلق به نماز و به همين ترتيب تا به باب حدود و ديات و قصاص خاتمه مىدهد البتّه كتاب قضا و شهادات را در آخر همهء ابواب و فصول قرار داده است .
امتياز اين كتاب شريف بر ساير كتبى كه در آيات الاحكام نوشته شده اين است كه در آغاز ، و حتى قبل از شروع به آيات طهارت ، سوره حمد را از اول تا به آخر ، يك جا تفسير كرده و خود مىفرمايد : از باب تيمن و تبرك ابتداء به فاتحه مىكنم .
افادات آن بزرگوار در اينجا بهطور ملخص و فشرده اين است :
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
ممكن است با اين آيه استدلال بر اين مطلب كرد كه ابتدا كردن به گفتن بسم الله به هنگام طهارت ، بلكه در نزد هر فعلى جز آنچه كه با دليل خارج شده رجحان دارد . تقرير و بيان استدلال اينكه مراد از اين آيه ، تعليم عباد است كه چگونه آغاز به كارى بكنند پس شايسته است كه در ابتداى خوردن و آشاميدن و لباس پوشيدن و ذبح كردن و كارهاى ديگر بسم الله گفته شود چنان كه تأييد مىكند اين معنى را حديث معروف « كل امر ذى بال لم يبدأ فيه باسم الله فهو ابتر » يعنى هر كارى كه اراده شود و آغاز به نام خداوند نشود ناقص خواهد ماند .
و ممكن است با اين آيه استدلال بر وجوب آغاز به نام خدا در همه افعال و امور كرد جز مواردى كه با دليل خارج شده است بدين بيان كه آيه ، و روايت ياد شده دلالت دارند بر وجوب بسم الله ، مواردى بالاتفاق خارج شدهاند بنابراين ، باقى موارد داخل در حكمند ، و از جمله : در مقام ذبح واجب است .
« الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ »
مىتوان با اين آيه استدلال بر رجحان گفتن اين جمله در هنگام انجام هر كارى از كارها كرد درست شبيه استدلالى كه در « بسم الله » گذشت .
« الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ »
. اين كلام دلالت بر عفو و گذشت خداوند دارد .
« مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ »
دلالت بر ترغيب و ترهيب و اثبات قيامت دارد .
« إِيَّاكَ نَعْبُدُ »
، ظاهر در اين است كه خداى را اختصاص به عبادت مىدهيم