رسالهها را شيخ آقا بزرگ در ذريعه ج 4 / 389 الى 393 معرفى كرده است .
يكى از رسائل مقدس اردبيلى ، رسالهء « خلو زمان از مجتهد » يا « تقليد ميت » يا « اجتهاد و تقليد » يا « عدم حجيّة قول الاصحاب بعدم خلو الزمان عن المجتهد » است .
اگر چه در اكثر كتب تراجم و كتابشناسى از اين رساله نامى به ميان نيامده است ، و لكن خود محقق اردبيلى در كتاب مجمع الفائده و البرهان ، بحث فقيه جامع الشرائط اشاره به اين رساله كرده است ، بنگريد : « . . . بل نقل ذلك عن قواعد الشهيد رحمه اللّه ، الّا أنّه يبعد خلوّ الزمان عن مجتهد الجزء . . . ، و تحقيق هذه المسألة يحتاج الى بسط و معلوم من الاصول و يستدعى ذلك افرادها برسالة ، و لهذا وقع الاختصار على هذا المقدار من الاجمال » مجمع الفائده ج 7 / 546 الى 549 .
صاحب رياض العلماء نيز در دو كتابش تصريح به اين رساله كرده است ، بنگريد :
1 - « و رسالة فى عدم حجة قول الاصحاب بعدم خلو الزمان عن المجتهد ، رأيتها به خط الأمير شرف الدين الشولستانى في استراباد نقلا عن خط ولد المؤلف » رياض العلماء ج 1 / 57 .
2 - « رسالة فى عدم حجيّة قول الاصحاب بعدم . . . » ، مانند آنچه كه از رياض گذشت ، تعليقة أمل الآمل ، ص 97 .
ابتداى نسخه : « بسمله اقول و باللّه التوفيق ، لا يتم الاستدلال على عدم جواز خلو الزمان من المجتهد الحى بان التكليف فى زمان الغيبة لا يسقط بالاجماع بل هو واجب وجوبا مطلقا . »
انجام نسخه : « فالظاهر ان القول بالفرق محكم . »
نسخههاى خطى اين رساله عبارتند از :
1 - كتابخانه مركزى دانشگاه تهران ، ضمن مجموعه ش 8 / 2144 ، به خط