حق اماميه در بلاد ايران اندك قوتى يافت بعضى بىخبران از عذاب گور و مصاحبت مار و مور به طمع توجّه مردمان نادان از نزديك و دور و اخذ هدايا به دانشمندى شيعى منسوب گردانيدند و ما بسيار كس را از ديوانگان و مردمان فاسد عقيده ديديم كه عوام كالانعام معتقد ايشان بودند و بعد از مرگ ايشان گور ايشان را زيارتگاه ساختند ، بلكه قبر ايشان را احترام زياده از احترام و اكرام مرقد پيغمبر و امام مىنمودند ! ؟
مجملا به غير از آنچه مذكور شد احاديث در نهى از ديدن و زيارت كردن و اعانت و يارى نمودن صوفى و همنشينى با ايشان كردن بسيار است و يكى ديگر از جملهء احاديثى كه سيّد مذكور يعنى ابن حمزه و غير ايشان از ثقات علماى شيعه از شيخ مفيد رحمه اللّه نقل كردهاند و به اسانيد صحيحه به اين فقير رسيده و سبب اطناب كمترين درين باب شده آن است كه حضرت امام رضا عليه السّلام فرمود كه « لا يقول بالتصوف احد الا لخدعة أو ضلالة او حماقة و اما من سمّى نفسه صوفيا لتقية فلا اثم عليه » .
و به سند ديگر اين حديث منقول است از آن حضرت با زيادتى و آن زيادتى اين است كه « و علامته ان يكتفى بالتسمية و لا يقول بشىء من عقائدهم الباطلة » ؛ يعنى قايل نمىشود به تصوف احدى مگر از روى مكر و خدعه يا گمراهى و ضلالت يا جهل و حماقت و اما كسى كه خود را صوفى نام كند از روى تقيه پس نيست بر او گناهى و در بعضى از روايات است كه علامت و نشان آن كس آن است كه اكتفا نمايد به نام گذاشتن بر خود و قايل نشود به چيزى از عقايد باطلهء صوفيه ؛ پس شيعه بايد كه از جميع اين طوايف بيزار باشد و به سخنان زراقانه و سالوسىهاى ايشان فريب نخورد تا در ورطهء ضلالت و گمراهى نيفتد و اگر چه مقالات و عقايد زشت و افعال ناشايست صوفيه بىشمار است و اخبار و احاديث در مذمت ايشان بسيار است ، ليكن چون اين مختصر را بيش از اين گنجايش نبود به
حديقة الشيعة ( فارسى ) — صفحة 803
مساهمون: المحقق الأردبيلي
ص٨٠٣