اينك براى آشنايى بيشتر با محتواى كتاب به نقل چند نمونهء كوتاه از متن آن مىپردازيم تا از خرمن آن خوشهاى برچيده باشيم .
1 - « و آيه ديگر قوله تعالى است
« فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ »
جمهور مفسرين اهل سنّت موافقت با اماميه كردهاند و از ابن عباس رضى اللّه عنه نقل نمودهاند كه او گفت از رسول خدا پرسيدند كه يا رسول اللّه كدام است آن كلماتى كه آدم عليه السّلام با آن تكلم نموده توبه او قبول شد ؟ رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود كه : آدم از حق تعالى سؤال كرده گفت « الهى به حق محمّد و علىّ و فاطمه و حسن و حسين » كه توبه مرا قبول كن . پس حق تعالى عذر او را پذيرفت و توبهاش درجه قبول يافت و كسى كه آدم صفى به بركت نام او توبهاش قبول شود يقين كه اولى و افضل خواهد بود از ديگران به امامت و خلافت و جانشينى رسول خدا چه به رفاقت و شراكت رسول خدا فهميده مىشود مساوات و برابرى او كه بر عقلا پوشيده نيست و اين فضيلت نه آن نحو فضيلتى است كه به ديگرى ملحق تواند شد » « 1 » .
2 - « آيه ديگر آنكه حق تعالى مىفرمايد
« وَ سْئَلْ مَنْ أَرْسَلْنا
قَبْلِكَ مِنْ رُسُلِنا »
ابن عبد البر و حافظ ابو نعيم و غيرهما از اهل سنت از رسول خدا نقل كردهاند كه فرمود در شب اسرى حق تعالى جمع كرد ميان من و انبيا و به من خطاب فرمود كه از ايشان بپرس يا محمد كه از براى چه چيز شما برانگيخته شده بوديد چون سؤال نمودم همه گفتند « على شهادة ان لا إله الّا اللّه و على الاقرار بنبوتك و الولاية لعلى بن ابى طالب عليه السّلام » يعنى همه مبعوث شديم بگواهى دادن بر آنكه به غير خدا خدايى نيست و به پيغمبرى تو و به ولايت على بن ابى طالب عليه السّلام و اين دليلى صريح و صحيح است بر امامت آنحضرت و محتاج بيان نيست » « 2 » .
3 - « و روايت كرده است احمد بن موسى ابن مردويه از جمهور اهل سنت
هامش
( 1 ) . همان ، ص 66 .
( 2 ) . همان ، ص 104 .