حالت دوم : سفر كه دست يافتن به آب دشوار باشد .
حالت سوم : نبود آب كه دست يافتن به آن مقدور نباشد .
پس آنچه موجب مىگردد كه طهارت « مائى » به طهارت « ترابى » مبدل گردد ، سه چيز است :
1 - ضرر :
« وَ إِنْ كُنْتُمْ مَرْضى . . . »
2 - مشقت :
« أَوْ عَلى سَفَرٍ . . . »
3 - عجز :
« لَمْ تَجِدُوا ماءً . . . »
با اين توضيحات ، جاى ابهامى در آيه باقى نمىماند .
علاوه كه قرآن ، بيشتر به بيان تشريع حكم پرداخته ، و اصول مسائل را مطرح ساخته ، چندان وارد جزييات نمىشود . و آن را به بيان پيامبر واگذار نموده است :
« وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ »
.
( نحل 16 / 44 ) .