برگزارى كنگرهء پانصدمين سال از ميلاد پربار و ميمنت آثار : مولانا المحقّق البارع المولى احمد الاردبيلى مولدا و النّجف مسكنا و مدفنا تقديم مىشود - است ولى به استناد قانون عقلا و قاعدهء شرعى و عقلايى ( الميسور ) سه مبحث نسبتا مهم كه محلّ ابتلاى جامعهء كنونى ايران اسلامى است و مرحوم محقّق اردبيلى دربارهء يكى از آن مسائل ، ديدگاهى خاصّ و مشكلگشا دارد ، طرح و ارائه مىشود و پيش از آشنايى با عناوين آن مباحث از ارائهء تحقيقى كوتاه دربارهء واژههاى طفل و صبىّ ناگزير مىباشم .
راغب اصفهانى در مفردات القرآن گويد : « الصّبىّ من لم يبلغ الحلم » يعنى كاربرد اين واژه ، مخصوص كودكان نابالغ است ، مميّز باشند و يا نباشند ، و ابن منظور در لسان العرب دربارهء طفل گويد : « الصّبىّ يدعى طفلا حين يسقط من بطن امّه الى ان يحتلم . »
بنابراين حوزهء استعمال و كاربرد هر دو لفظ مخصوص دوران پيش از بلوغ است و اين دو نام هر كدام اشاره به يكى از ابعاد و ويژگيهاى كودك است و مىتوان گفت صبىّ كه از ريشهء صباوت است . بيانگر جست و خيزهاى بىحساب كودكان و بازيگوشى آنان است و طفل اشاره به بعد نرم و نازپروردگى و شير مست بودن آنها است و شايد كلمهء متداول تپل در فارسى كه دربارهء برخى از انسانهاى فربه به كار مىرود ، با كلمهء طفل در ارتباط باشد و در آيات قرآن كه حامل رسالت و پيامى دربارهء كودكان است ، تنها كلمهء طفل به كار رفته است و از كلمهء صبىّ در اين قبيل آيات قرآن خبرى نيست در حالى كه در لسان روايات اغلب كلمهء صبىّ و صبيان به چشم مىخورد .
و امّا مباحث سهگانه :
1 . عبادات صبىّ مميّز :
منظور از « عبادت » در اين عنوان ظاهرا همان عبادت بالمعنى الاخص است كه قصد