بسم اللّه الرحمن الرحيم
جايگاه كودكان مميّز در نظام اسلامى
بعد الحمد و الصلاة انسانهاى نابالغ بخش عظيمى از جامعهء انسانى را تشكيل مىدهند و تعداد قابل توجّهى از آنان در عين عدم بلوغ از تميز و تشخيصهاى بالايى برخوردارند كه گاهى به عنوان نوابغ و انسانهاى استثنايى در وفور شناخت و تميز ، از طريق رسانهها و نشريّهها معرّفى مىشوند و آنچه از آيين مقدّس اسلام آسمانى انتظار مىرود آن است كه براى شكوفايى استعدادهاى خدادادى اين قبيل انسانها و تعيين مسيرى صحيح و مستقيم براى ادامهء حركت تكاملى آنان طرحهايى جامع الاطراف و الهى ارائه نموده و از هدر رفتن اين سرمايههاى بهادار پيشگيريهاى لازم را منظور و معمول فرموده باشد و آن تدابير آسمانى اگرچه تا به حال به صورت طرحهاى ويژهء اطفال به طور شايسته و مناسبى تدوين و تأليف نشده است ، ولى به طور متفرّق در سرتاسر فقه مباحثى دربارهء اطفال مميّز مطرح و رهنمودهاى ممكن و مناسب هم ارائه شده است چنان كه در تقريرات بحث معاملات سيّدنا الاستاذ الخويى طاب ثراه چهارده بحث پيرامون اعمال و اقوال صبيان مطرح گرديده و تحقيقات لازم و سودمندى آنچنانكه شأن آن فقيه عديم النظير است ، به عمل آمده است . ولى از آنجا كه طرح تمام آنها خارج از حوصله و مجال اين مقال - كه به مناسبت
مقالات كنگره محقق اردبيلى ( مقالات ) ( فارسى ) — صفحة 333
مساهمون: كنگره بزرگداشت مقدس اردبيلى
ص٣٣٣