بههمين دليل است كه امام شافعى در وجوب دوستى و محبّت اهل بيت اين ابيات را سروده است :
- اى خاندان پيامبرخدا ! دوستى شما فريضهاى است كه خداوند در قرآن نازل فرموده است .
- در عظمت و افتخارتان همين بس كه هركس بر شما صلوات نفرستد ، نمازش پذيرفته نيست . « 1 »
منظورش آناست كه كسى كه در تشهّد خود [ در نماز ] بر محمد و آل محمد صلوات نفرستد نمازش پذيرفته نمىشود .
المحبّ نيز گفته است :
- پيامبر محمد مصطفى و پسرعمويش على و دو نوادهاش و فاطمه زهرا را دوست مىدارم .
- اينان اهل بيتى هستند كه پلشتى و ناپاكى از آنها زدوده شده و به نظر من كينهتوزى در حق ايشان كفر است .
- سلام خدا تا آن هنگام كه يادشان در ملأ اعلى وجود دارد بر ايشان باد . « 2 »
همچنانكه امام شافعى نيز سروده است :
- اى سوار ! در المحصب منى توقف كن و به گوش ساكنان ، فراز و فرود آن ندا ده .
- سحرگاهان آنگاه كه حاجيان چون سيل خروشان سوى منى روى مىآورند .
- اگر عشق و دوستى با آل محمد " رفض " است بگذار تا زمين و زمان گواهى دهد كه من رافضىام . « 3 »
هامش
( 1 ) - در اين دو بيت از البسيط ، امام شافعى تأكيد مىكند كه عشق و دوستى اهل بيت واجب است . او عالم بسيار موجهى است . دو بيت مزبور نيز در ديوانش صفحهء 115 ( شماره 118 ) آمده است .
( 2 ) - ابيات را المحبّ در الرياض 2 : 110 در مناقب [ حضرت ] على ( ع ) و الشبلنجى در نورالابصار 233 - 232 آورده و آنرا به ابوالحسن بن جبير نسبت دادهاند كه ظاهرا معلوم مىشود در اينجا ميان مصرعها و بيتها ، جابجايىهايى صورت گرفته است .
( 3 ) - اين ابيات از الكامل است كه امام شافعى زمانى آنها را سرود كه خوارج از روى رشك و كينتوزى به او نسبت رافضى دارند ؛ اين ابيات در ديوان او ذكر شده است ( صفحه 93 شماره 84 ) همچنين در مناقب الشافعى 2 : 71 و در الوافى بالوفيات 2 : 178 نيز آمده است . ربيع بن سليمان مىگويد : ما همراه با شافعى به قصد منى از مكه بيرون شديم و او به هر درهاى كه فرود مىآمديم يا بر هر تپهاى كه فراز مىشديم ، اين ابيات را مىخواند .