از زبان او احاديثى روايت شده كه آنها را از رسول خدا ( ص ) يا از مادر يا پدرش
شنيده بود . ازجمله و براى مثال او اوصاف پيامبر را از گفته پدر ، نقل كرده ، مىفرمايد :
« رسول خدا ( ص ) همواره خندان بود و خوشاخلاق و نرمخو بود . او ستبرخو و دُژم و عيبگو و فحّاش و فريادزن نبود . همواره خوش بين بود و از چيزى مأيوس نمىشد و نوميد نمىگشت ؛ آن حضرت خود را از سه چيز رها ساخت : ريا ، تكبر و آنچه به وى مربوط نمىشد . مردم را در سه مورد به حال خود گذاشت : كسى را مذمّت نمىكرد و ايراد نمىگرفت و جز زمانى كه اميد ثواب داشت ، سخن نمىگفت .
وقتى سخن مىگفت مستمعان را چنان شيفته خويش مىكرد كه گويى پرنده بر سر دارند ، وقتى سكوت مىكرد ، سخن مىگفتند و نزد وى به منازعه نمىپرداختند و به هركس كه در حضورش سخن مىگفت ، گوش مىسپردند تا سخن را تمام كند ؛ او از آنچه ديگران را مىخنداند مىخنديد و از آنچه ديگران را شگفتزده مىكرد ، شگفتزده مىشد ؛ در مورد لكنت يا لهجهء غريبهها و خواستهاى آنان ، شكيبايى بخرج مىدادند حتى اگر اصحاب آن حضرت به آنها توجه مىكردند و مىفرمود : اگر كسى را ديديد كه نيازى داشت ، نيازش را برآورده سازيد . او جز از همشأن خود ستايشى نمىپذيرفت و سخن كسى را قطع نمىكرد مگر آنكه سخنش به پايان رسيده باشد يا با قيام ، چنين مىكرد . . . » .
احاديث بسيار ديگرى هست كه به آنحضرت [ ع ] نسبت داده شده كه آنها را از پدر يا مادر خود در مورد آنچه از پيامبراكرم ( ص ) شنيده بودند ، نقل مىفرمود . « 1 »
هامش
( 1 ) - از جمله آنچه مسلم در كتاب الخبائز باب ما بقال عندالمصيبة حديث شماره 919 به نقل از پيامبراكرم ( ص ) آورده كه فرمود : « هر مسلمانى كه با مصيبتى گرفتار شود و استرجاع گويد هرچند از زمان آن گذشته باشد ، خداوند ثواب آنرا برايش درنظر مىگيرد . » و آنچه الترمذى در كتاب الزهد باب « فى من تكلم بكلمة نصيحك منها الناس » حديث شماره 2240 به نقل از پيامبر كه فرمود : « از حسن اسلام آدمى ، دورى از چيزهايى است كه به وى مربوط نمىشود . »
ابويعلى الموصلى نيز در مسند خود جلد دوازدهم صفحات : 142 تا 156 پانزده حديث از آنحضرت ( ع ) به نقل از پيامبراكرم ( ص ) آورده و آنرا مسند حسين بن على نام نهاده است .