راويان از گشاده دستى و كرم و سخاوتمندى و خوش رفتارى ايشان با مردم و نيز از فراوانى روزه و نماز ايشان سخن گفتهاند ؛ مىگويند آن حضرت بيست و پنج بار پاى پياده به حج رفته و دعاى ايشان در حج و درحالى كه ركن سياه [ حجرالاسود ] را در دست داشت ، از اين قرار بود :
« پروردگارا به من نعمت دادى ولى مرا سپاسگزار خود نيافتى ، مرا آزمودى ولى شكيبايم نيافتى ولى تو با ناسپاسى من نعمت خود را سلب نكردى و با ناشكيبايىام ، آزمونت را ادامه ندادى . پروردگارا ! مگر از كريم جز كرم انتظارى مىرود . . . »
امام حسين [ ع ] فراوان به درگاه الهى تضرع مىكرد و لب به دعا مىگشود زيرا دعا انسان را به خداى نزديك مىسازد و ميان بنده و خدا حجابى بهجاى نمىگذارد ؛ انسان در حالى كه دستان خود را به سوى آسمان دراز مىكند و با خالق خويش به مناجات مىپردازد احساس مىكند كه خداوند با تمام رحمت و جلال و مهربانيش همراه اوست ؛ بدينگونه دلها آرام مىگيرد و جانها اطمينان حاصل مىكند و انسان با خويشتن خويش از در آشتى درمىآيد و جان وى صفا و پاكى و اطمينان و آرامش خود را بازمىيابد و از رويارويى با دشوارىهاى زندگى باكى بهدل راه نمىدهد .
از جمله دعاهايى كه راويان از آن حضرت [ ع ] روايت كردهاند دعاى عرفه است . ايشان با دلى پر از خشوع و تضرع به دعا مىپرداخت و از جمله مىگفت :
« پروردگارا ! ثروتم را در خويشتن و يقين را در قلب و اخلاص را در عمل خود و نور را در چشمان و بصيرت را درون خويشم قرار ده و مرا از اعضاى بدنم بهرهمند گردان و گوش و چشمانم را وارثان خويش قرار ده و مرا بر آنهايى كه بر من ستم روا داشتهاند يارى ده و انتقامم را نشانم ده و چشمانم را بدان روشن گردان .
خداوندا ! گرفتارىهايم را بر طرف كن ، عورتم را بپوشان و از گناهانم درگذر و شيطانم را زشت گردان و مرا در دنيا و آخرت در مرتبهء والايى قرار ده .
پروردگارا ! تورا سپاس كه مرا آفريدى و شنوا و بينايم ساختى ؛ تورا سپاس كه مرا از سر مهر و رحمت نيكو آفريدى حال آنكه نيازى به آفرينش من نداشتى . »
اهل بيت در مصر ( فارسى ) — صفحة 150
مساهمون: السيد هادي الخسروشاهي
ص١٥٠