نيز از دعاهاى آن حضرت چنين بود :
« پروردگارا ! روزى حلال خود را بر من گشاده دار و بدن و دينم را در عافيت قرار ده و هراسم را بر طرف ساز و گردنم را از آتش دوزخ رهايى بخش . . . »
دعاهاى بسيارى از آن حضرت نقل شده كه نشان از پاكى و شفافى و صفاى فوقالعاده نفسى دارد كه آنچه نزد خداست - و نه آنچه نزد مردم است - مىخواهد .
به همين دليل ، صفات و ويژگىهايى كه امام حسين [ ع ] از آنها بهرهمند بود ، به دلهاى مردم نزديك بود او مردم را به ياد پيامبر بزرگوارشان مىانداخت ؛ هرگاه در مسجدى به منبر مىرفت و خطبهاى سر مىداد و پندى مىگفت يا در جلسهاى علمى در مسجد پيامبراكرم شركت مىكرد ، حاضران به ياد پيامبر ( ص ) مىافتادند و چنان به سخنانش گوش جان مىسپردند كه گويى برسر آنها كبوتران نشستهاند ؛ آنها به هر واژه از سخنان او گوش جان مىسپردند و مگر نه اينكه او از خاندان پاك نبوت و شاخهاى از اين باغ مبارك بود ؟ !
روزى در مسجد جدش رسولخدا ( ص ) بر گروهى از مردم گذشت كه عبدالله بن عمرو بن عاص در ميان آنها بود . وقتى همگان به سمت امام حسين [ ع ] گردن كشيدند و او را نگاه كردند ، عبدالله بن عمرو بن عاص به ايشان گفت : آيا مىخواهيد شما را با محبوبترين كس از زمينيان نزد اهل آسمان ، آشنا سازم ؟
گفتند : آرى .
گفت : همين كس كه در حال راه رفتن است و به امام حسين [ ع ] اشاره كرد . « 1 »
چنين شخصيت بزرگى با چنان دانش و جلالى كه بخشى از آنرا از جدّ بزرگوارش پيامبراكرم محمدبن عبدالله ( ص ) و برخى ديگر را از مادرش فاطمه زهرا [ س ] به ارث برده بود . « 2 »
هامش
( 1 ) - تاريخ دمشق 14 : 179 با اسناد به الغيدار بن حريث .
( 2 ) - كافى است اين سخن پيامبر ( ص ) را در مورد وى يادآور شويم : « حسين منى و انا من حسين » البخارى در الادب المفرد 116 و الترمذى در السنن 5 : 658 - 659 حديث 3775 كتاب المناقب آنرا آوردهاند .