/ 578 «
الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلا تَكُنْ مِنَ الْمُمْتَرِينَ
- حق از پروردگار تو است ، پس از شك كنندگان مباش . » [ 61 ] يقين داشتن رسول به رسالتش گواهى بر راستگويى او است ، زيرا كه چنين ايمانى هرگز با دروغگويى رسول يا فريب دادن وى به مردم جمع نمىشود ؛ ولى مردم چگونه مىتوانستند راستگويى رسول را در ايمان داشتن به رسالت خود و يقين كامل به مضمون آن داشتن كشف كنند ؟ آيا تنها از سخنان او بايد استنتاج كنند ؟ هرگز ، بلكه از راه ممارست عملى وى به آن ، و تلاش كردن و فداكاريها و بخشندگى او در اين راه ، و نيز از طريق ابتهال در آن هنگام كه دو طايفهء در حال معارضه در برابر خدا مىايستند و بر آنكه از آن دو دروغگو است لعنت مىكنند ، كه طبيعى است در چنين حالتى پرده از روى چهرههاى دروغگو به كنار مىرود و حقيقت از افق راستگويان به درخشيدن آغاز مىكند .
مباهله وسيلهاى براى كشف حق است
ابتهال نوعى از يكديگر را به محاكمه شدن در برابر غيب خواندن است كه هر طرف به تقواى ضمير خويش بازمىگردد و از آن داورى مىخواهد .
«
فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ
- پس اگر پس از دانشى كه به تو رسيد ، كسى با تو دربارهء آن ( يعنى حق ) محاجة كند . » پس به مجادلهء جدى كلامى كه به درازا مىكشد مپرداز ، بلكه چنان كند كه از واقعيت داورى بخواهد ، بدان جهت كه علم عبارت از لفظ يا كلمات نوشتنى نيست ، بلكه اكتشاف واقعيت ملموس در خارج است .
«
فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ
- پس بگو : بياييد تا فرزندان ما و فرزندان شما ، و زنان ما و زنان شما ، و خود ما و خود شما را بخوانيم ، و سپس از خدا بخواهيم . »