«
رَبَّنا إِنَّكَ جامِعُ النَّاسِ لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فِيهِ إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ
- پروردگارا ، تو مردمان را در روزى كه در آن شك نيست ، گرد يكديگر فراهم خواهى كرد ، خداوند از ميعادى كه گذاشته تخلف نمىكند . » با توجه به اين حقيقت كه انسان فردا در برابر خدا حضور پيدا خواهد كرد ، بر او لازم است كه فكر كند و به ياد داشته باشد و خود را در معرض وزش بادهاى هواى نفس قرار ندهد ، بايد ذات خود را بشناسد و آن را فهم كند .
فلسفهء قرآن مىگويد : « دوستى دنيا سر بر گناه است » و بنا بر اين « مجرد و برهنه شدن از دوستى دنيا سر هر فضيلت است » ، و بنا بر اين هر وقت انسان به ياد « معاد » بيفتد ، اطمينان نفس پيدا مىكند و بهتر مىتواند با شهوات خود بر آيد و آنها را توجيه كند .
تنها اعتماد بر خدا
[ 10 ] اعتماد كردن بر مال يا فرزند ، آدمى را به تكبر در برابر خدا و رسالتهاى او برمىانگيزد و گمان مىكند كه مال او جاودانى است و اين كه فرزندانش به جاى خدا به يارى او بر خواهند خاست .
ولى هنگامى كه انسان از پايان كار حتمى خود آگاه شد ، و دانست كه بايد در برابر خدا بايستد و حسابى سخت پس دهد ، ناگزير بايد به حق تسليم شود .
قرآن آشكارا مىگويد :
/ 518 «
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً وَ أُولئِكَ هُمْ وَقُودُ النَّارِ
- كسانى كه كافر شدند ، در برابر خدا از دارايى و فرزندانشان براى ايشان كارى ساخته نيست ، و آنان گيرانهء آتشند . » و هنگامى كه سرنوشت سياه ايشان را به يادشان مىآورد كه چيزى جز گيرانهء آتش نخواهند بود ، ناگزير اين خبر دماغشان را به خاك مىمالد و خود بزرگبينى ايشان را فروخواهد كشت .
[ 11 ] و همچون مثلى از تاريخ :