رها كرده است ، و او قادر است كه با سطوت و قدرت گسترده خود كه هيچ چيز نمىتواند آن را از كار بيندازد ، هر وقت بخواهد آنان را مورد مؤاخذه قرار دهد .
[ 254 ] آيا اين حقيقت نسبت به ما چه معنى مىدهد ؟ نشانهء آن است كه ما به عبث و بيهوده آفريده نشدهايم و به حال خود به صورت دايمى رهايمان نكردهاند ، بلكه در برابر ما فرصت كوتاهى براى آزموده شدن اراده و ايمانمان داريم ، و بايد از اين فرصت براى بخشيدن و انفاق كردن پيش از پايان يافتن زمان آن بهره برگيريم .
«
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا بَيْعٌ فِيهِ
- اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، از آنچه به شما روزى دادهايم ، به ديگران بدهيد ، پيش از آنكه روزى بيايد كه فروش و داد و ستدى در آن نيست ، » و ديگر هيچ كس چيزى براى فروختن ندارد .
«
وَ لا خُلَّةٌ وَ لا شَفاعَةٌ
- و دوستى و ميانجيگرى در آن نيست ، » و دوست و رفيقى در آن نيست و حتّى اگر هم بود كارى نمىتوانست براى ما انجام دهد ، بدان روى كه او نيز همچون ما مبتلا و گرفتار كردار خويش است ، بنا بر اين بهتر آن است كه امروز در انديشهء فرداى خود باشيم و مال خدا داده را در راه انجام دادن امر او انفاق كنيم .
«
وَ الْكافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ
- و آنان كه كافرند ستمكارند ، » كسانى كه به خود ستم مىكنند و هيچ كار خيرى كه به درد زندگى جهان ديگرش بخورد انجام نمىدهند .
و مناسبت سخن گفتن از انفاق تكميلى براى سخن گفتن از كارزار در راه خدا در آيات پيشين است ، كه قرآن غالبا پس از بحث كردن درباره كارزار به سخن گفتن دربارهء انفاق مىپردازد .
/ 437 / 438 / 439
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 255 تا 260 ]
اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما