«
وَ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَ الْحِكْمَةَ وَ عَلَّمَهُ مِمَّا يَشاءُ
- و خداوند به او پادشاهى و فرزانگى داد و از آنچه مىخواست به او آموخت ، » و او را جانشين در زمين و به فرمان خود پادشاه و پيامبر قرار داد كه حكايت آن در مناسبتهاى ديگر خواهد آمد . ولى قرآن در اين جا مىخواهد اين نكته را به ياد ما بياورد كه پادشاهى از آن خدا است و آن را به هر كس كه خواهد مىبخشد ، و بر ما است كه اين پادشاهى را از او بخواهيم ، به همانگونه كه پيروزى و توانگرى و زندگى از او است .
قرآن كريم در مناسبتهاى متعدد از فلسفهء جهاد و برجستهترين هدفهاى آن سخن گفته ، و در اين جا نيز به مناسبت سخن گفتن از داود نيز از اين فلسفه ياد كرده و گفته است :
/ 434 «
وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَ لكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعالَمِينَ
- و اگر چنين نباشد كه خدا به وسيلهء پارهاى از مردم از پارهاى ديگر جلو گيرد ، زمين تباه شود ، و خدا بر جهانيان بخشنده است . » كه از بندگان خود امتى رسالتى فراهم مىآورد كه به دفاع از اصول الاهى تجسم يافتهء در حق و عدالت و آزادى و . . . و . . . مىپردازد ، و به مبارزهء با كسانى مىپردازد كه بر اثر تلقين هواى نفس به ستمگرى و برده ساختن ديگران روزگار مىگذرانند و مردمان را از شر ايشان مىرهاند ، و اين خود فضل و احسانى بزرگ بر مردم است ، و اگر اين امت نبود ، زندگى بشرى به صورتى بدتر از زندگى درندگان جنگل درمىآمد كه در آن قوى ضعيف را مىخورد و ضعيف به خوردن ضعيفتر از خود مشغول مىشود ، و همگان در بيم و هراس و نادارى و ناكامى به سر مىبرند .
و هر چه اين امت پرنشاطتر و مؤمنتر باشد ، به كار برده شدن اصول و مبادى الاهى نيكوتر صورت مىگيرد ، و هر وقت امت در انجام دادن واجب خود سستى نشان دهد ( چنان كه در روزگار ما چنين است ) فساد و تباهى بيشتر در سراسر زمين گسترش پيدا مىكند .
[ 252 ] و به همانگونه كه زندگى و توانگرى و فرمانروايى و پيروزى از