خدا است ، هدايت و راهنمايى نيز از او است ، و او است كه ما را به راه راست زندگى و دست يافتن به وسايل مبارزهء با فقر و رسيدن به پادشاهى و پيروزى رهبرى مىكند ، و اين از طريق رسالتهاى وى صورت مىگيرد كه براى آن مردان امين را از ميان بندگان خود برمىگزيند و آنان را به پيامبرى خود مبعوث مىكند .
«
تِلْكَ آياتُ اللَّهِ نَتْلُوها عَلَيْكَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ
- اين است آيات خدا كه آنها را به حق بر تو مىخوانيم ، و تو از فرستادگانى . » [ 253 ] «
تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى بَعْضٍ مِنْهُمْ مَنْ كَلَّمَ اللَّهُ
- از اين پيغمبران بعضى را بر بعضى ديگر برترى داديم ؛ از ايشان بعضى با خدا سخن گفتند ، » كه موسى عليه السلام چنين .
«
وَ رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ
- و پايهء بعضى از ايشان را بالا برد ، » همچون ابراهيم كه دوست خدا خوانده شد و امام و پيشواى مردم بود .
«
وَ آتَيْنا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّناتِ وَ أَيَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ
- و به عيسى پسر مريم آيهها و نشانههاى روشن داديم و با روح القدس او را تأييد كرديم . » كه خداوند او را با عصمتى تأييد كرد كه او را از پرداختن به هر كار زشت و ناپسند بازمىداشت ، / 435 و پيامبران ديگر را نيز به همين گونه تأييد مىكرد ، و تنها اين تفاوت وجود دارد كه دربارهء عيسى بعضى از مردم كارشان به كفر كشيد و گمان كردند كه او خود قدوس است و هر چه مىكند بدون تأييد خدا است و پروردگار ما اين پندار را نفى مىكند .
بنا بر اين رسالت از خدا است ، و اين رسالت به اشكال متفاوت به پيامبران بر حسب شايستگيهاى ايشان و مصالح خدا در بندگان تفويض شده است . در اين جا سؤالى بدين گونه پيش مىآيد : اگر خدا مردمان را هدايت مىكند ، چرا پيروان پيامبران پس از ايشان با يكى پس از آنان اختلاف پيدا كردند ، و چرا خدا همهء ايشان را به يك شكل هدايت نكرد و رهاشان كرد كه بعضى بعض ديگر را