[ 250 ] « وَ لَمَّا بَرَزُوا لِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ قالُوا رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً - و چون در برابر جالوت و سپاهيان او ايستادند ، گفتند : پروردگارا ، ما را شكيبايى ده ، » يعنى ما را مشمول صبرى از جانب خود ساز تا در برابر هيچ دشوارى متزلزل نشويم ، / 433 « وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا - و گامهاى ما را استوار كن . » يعنى يقين به ما عنايت كن تا جانهاى ما مطمئن شود و گامهاى ما بر استقامت استقرار پيدا كند كه اين و آن هر دو مقدمه‌اى براى هدف بزرگتر و آن پيروزى است كه در اين اواخر از او مسئلت كرده و گفته بودند : « وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ - و ما را بر گروه كافران پيروز گردان . » [ 251 ] دعاها و تلاشهاشان به نتيجه رسيد : « فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللَّهِ - پس ايشان را به اذن و فرمان خدا شكست دادند . » و خدا به ايشان اذن داد و پيروز شدند ، بدان سبب كه صبر و يقين بخششى از ايمان به خدا و تقرب به سوى او و خواستن از او و نتيجهء آن استجابت و پذيرفته شدن دعا به توسط خدا است . و در آن ميان جوان صالحى مؤمن به خدا به نام داود در ميدان جنگ بود . « وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ - و داود جالوت را كشت . » چون داود جالوت را كشت و صالح و شايسته بود ، گروه مؤمنان در پيرامون او گرد آمدند و رئيس ايشان طالوت به او نزديك شد و وى را جانشين خود قرار داد .