مىشود ، كه آنان ضعيفترين گروه در اجتماعند و نمىتوانند از خود در برابر حرص و طمع آزمندان نسبت به داراييهاى خود دفاع كنند ، و به همين سبب قرآن از واقعيت آنان مثالى براى حرمت گذاشتن به حقوق در موارد متعددى از قرآن مىزند . در اين جا مىگويد :
«
وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْيَتامى
- و از تو دربارهء يتيمان مىپرسند ، » كه آيا بايد آنان را تنها گذارند يا با ايشان آميزش پيدا كنند ، و در نتيجه آيا واجب است كه ولى امر ايشان اموالشان را جدا كند و به بهبود بخشيدن و بهرهگيرى از آن بپردازد ، يا اين كه آنها را همراه با داراييهاى خود مورد بهرهبردارى قرار دهد .
«
قُلْ إِصْلاحٌ لَهُمْ خَيْرٌ وَ إِنْ تُخالِطُوهُمْ فَإِخْوانُكُمْ
- بگو پرداختن به اصلاح براى آنان بهتر است ، و اگر با آنان آميخته شويد ، بدانيد كه برادران شمايند . » اگر چيزى از شما يا ايشان در اين شركت كاسته شود ، زيان نيست ، از آن رو كه آنچه حرام است تعدى و تجاوز به اموال ديگران است ، / 384 ولى اگر نيت خالص و آن كه مراقب اموال است در تصرف خود در اموال در برابر يتيم نيكوكار و درستكار باشد ، خداوند متعال او را بر خطايش در معرض محاسبه قرار نمىدهد ، چنان كه از جملهء
« ما عَلَى الْمُحْسِنِينَ مِنْ سَبِيلٍ »
( سورهء توبه ، آيهء 91 ) معلوم مىشود . و در بعضى از نصوص آمده است كه چون آيهء
« وَ لا تَقْرَبُوا مالَ الْيَتِيمِ »
نازل شد ، مردم در معامله كردن با يتيمان گرفتارى پيدا كردند ، و اين امر يتيمان را در تنگنا قرار داد ، و آيهء پيشين براى بيرون آمدن آن از همين تنگنا نازل شد تا يتيمان از اجتماع جدا نشوند .
«
وَ اللَّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَأَعْنَتَكُمْ
- خدا تبهكار را از نيكوكار تميز مىدهد ، و اگر خدا مىخواست شما را دچار رنج و سختى مىكرد . » اگر به حقوق يتيمان تجاوز كنيد ، خدا قادر است كه بعضى از نعمتهاى خود را از شما بازگيرد تا به همانگونه كه يتيمان از محروميت رنج مىبرند شما نيز