« انْظُرُونا نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِكُمْ »
مقصود آن است كه خداى تعالى آنان را به اين گمان انداخت كه از او مهلت خواهند و انتقال پيدا كنند و نيازمند استفاده نباشند ، و گفته است كه دومى از آنها چنين است : « انظرنا » به معنى « انظر الينا » يعنى « به ما نگاه كن » است ولى حرف « الى » را حذف كرده است ؛ و سوم : أبىّ بن كعب « انظرنا » را با همزهء قطع از نظره و به معنى ما را مهلت ده خوانده است . « 12 » دوم : آراء مفسران در معنى اين آيه فراوان با يكديگر اختلاف دارد كه اكنون ياد مىكنيم :
1 - اين كلمه در نزد يهوديان به كار مىرفت ، و خدا مسلمانان را از استعمال آن نهى كرده است . و خواه معنى دشنامى داشته باشد و قصد آنان از به كار بردن اين كلمه اشارهء به « رعونت » يعنى حماقت يا گوسفند چرانى بوده باشد يا رايج بودن محض آن در نزد ايشان ، منع كردن قرآن از به كار بردن آن تنها به سبب جهودان بوده است . در حديثى مأثور از امام محمد باقر عليه السلام آمده است كه اين كلمه به زبان عبرانى دشنام است . « 13 » در روايت است كه سعد بن معاذ آن را از ايشان شنيد و گفت : اى دشمنان خدا ، لعنت خدا بر شما باد ، سوگند به آنكه جانم به دست اوست ، اگر بشنوم كه يكى از شما آن را به رسول اللَّه بگويد ، گردنش را خواهم زد . پس گفتند : آيا خودتان آن را نمىگوييد ؟ پس اين آيه نازل شد . « 14 » در حديثى مأثور از امام موسى بن جعفر عليه السلام چنين آمده است :
در
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقُولُوا راعِنا »
لفظ « راعنا » لفظى است كه دشمنان يهودى شما با آن به رسول اللَّه دشنام مىدهند و به شما بدگويى مىكنند ،
« وَ قُولُوا انْظُرْنا »
و به جاى آن لفظ « انظرنا » بگوييد / 227 كه آنچه در « راعنا » است در
هامش
( 12 ) - فخر رازى ، ج 2 ، ص 224 .
( 13 ) - مجمع البيان ، ج 1 ، ص 178 .
( 14 ) - فخر رازى ، ج 2 ، ص 224 .