براى به خدمت گرفتن زندگى و مسخّر ساختن نيروهاى آن در خدمت وى . انسان ، روزگار درازى بر زمين زيسته ولى عملا بدانگونه كه اكنون پيشرفت دارد پيشرفتى نكرده بوده است . چرا ؟ چرا كه پيشتر از عقل و اراده و قدرت خود چنان كه شايسته است بهرهبردارى نكرده بوده است .
/ 140 ولى اين پرسش باقى مىماند كه چرا چنين نكرده بوده است ؟ و پاسخ اين است كه گمراه بوده و عمر خود را به چيزهاى بيحاصل و جدالهاى ميانتهى و پوچ گذرانيده بوده است .
شرح آيات :
[ 40 ] بنا بر اين ناگه مىبايستى ، پيش از هدايت كردن قوا و نيروهاى آدمى به طرف زيستن و زندگى ، از گمراهى رهايى يافته باشد ، و اين رهايى بزرگترين نعمتى است كه خداوند متعال به آدمى ارزانى داشته است . به همين جهت است كه خدا به فرزندان اسراييل گفت :
«
يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ
- اى پسران اسراييل ، به ياد آريد نعمتى را كه بر شما ارزانى داشتم . » و آن نعمت راهيابى و هدايتى است كه طبعا ما را به ساير نعمتهاى زندگى مىرساند ، ولى نعمت هدايت و بنا بر اين ديگر نعمتها جز با تمسّك به هدايت و نسبت به آن وفادار ماندن باقى نمىماند ، از همين رو پروردگار ما به بنى اسراييل گفت :
«
وَ أَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ
- به پيمان من وفادار بمانيد تا به پيمان شما وفادار بمانم . » يعنى به هدايت و راهيابى چنگ بزنيد تا ديگر نعمتهاى خود را بر شما ارزانى دارم .
ولى آدمى گاه از نعمت هدى بر اثر ترس از طبيعت و از طاغوتها و نيز بيم دست نيافتن به شهوتها و نظاير اينها چشم مىپوشد و منصرف مىشود .