[ 40 ] بنا بر اين ناگه مىبايستى ، پيش از هدايت كردن قوا و نيروهاى آدمى به طرف زيستن و زندگى ، از گمراهى رهايى يافته باشد ، و اين رهايى بزرگترين نعمتى است كه خداوند متعال به آدمى ارزانى داشته است . به همين جهت است كه خدا به فرزندان اسراييل گفت : « يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ - اى پسران اسراييل ، به ياد آريد نعمتى را كه بر شما ارزانى داشتم . » و آن نعمت راهيابى و هدايتى است كه طبعا ما را به ساير نعمتهاى زندگى مىرساند ، ولى نعمت هدايت و بنا بر اين ديگر نعمتها جز با تمسّك به هدايت و نسبت به آن وفادار ماندن باقى نمىماند ، از همين رو پروردگار ما به بنى اسراييل گفت : « وَ أَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ - به پيمان من وفادار بمانيد تا به پيمان شما وفادار بمانم . » يعنى به هدايت و راهيابى چنگ بزنيد تا ديگر نعمتهاى خود را بر شما ارزانى دارم . ولى آدمى گاه از نعمت هدى بر اثر ترس از طبيعت و از طاغوتها و نيز بيم دست نيافتن به شهوتها و نظاير اينها چشم مىپوشد و منصرف مىشود .