ولى نمىداند كه دور شدن از هدايت او را به دشواريها و سختيهاى بزرگتر از آنها كه مايهء ترس او بوده است مىرساند ، و به همين جهت قرآن يادآور مىشود كه :
«
وَ إِيَّايَ فَارْهَبُونِ
- و تنها از من بترسيد . » از طبيعت يا از مردمان و شهوات بيم نداشته باشيد ، بلكه فقط از من بترسيد ؛ و هنگامى كه ترس از مردم از بين رفت و آدمى از ترس رهايى يافت ، آن مانع اساسى كه سد راه ايمان است از بين خواهد رفت ، / 141 ولى مانع عادتى كه آن نيز بايد از سر راه برداشته شود هنوز باقى است .
[ 41 ] دشوارترين آزمايشى كه مؤمنان در معرض آن قرار مىگيرند ، مقاومت كردن در برابر عادت است . مؤمن با روش خاصى از رفتار ، بنا بر نصهاى دينى كه به مرحلهء خاصّى از زندگى وابسته است ، خويگر شده است ، ولى اين مرحله تغيير پيدا مىكند و بنا بر آن نصهاى دينى نيز چنين مىشود ، ولى فرد گاه اسير و زندانى عادات سابق خود باقى مىماند ، و بر او است كه تلاش بيشترى به خرج دهد تا از اسارت عادات پيشين خود بيرون آيد و خود را ملتزم به فرمانبردارى از خدا سازد .
از همين رو خدا از همهء پيامبران پيمان و عهد قاطع گرفته است كه پيامبرى را كه پس از ايشان خواهد آمد تصديق كنند و كسانى كه بر دين ايشان بودهاند به پيروى از او بپردازند ، و از اين لحاظ گرفتار گردنكشى و پيروى از عادت نشوند .
و در آيهء زير خدا اين معنى را به بنى اسراييل يادآور مىشود و مىگويد :
«
وَ آمِنُوا بِما أَنْزَلْتُ مُصَدِّقاً لِما مَعَكُمْ
- و به آنچه فرستادهام و تصديق كنندهء چيزى است كه با شما است ، ايمان آوريد . » چه تا زمانى كه رسالت و پيامبرى يگانه است و هدف از آن تحقق يافتن مصالح شخصى نيست ، بلكه براى تأمين رسيدن به آرزوهاى بلند انسانى كلّى است ، ناگزير مىبايستى كسانى كه به پيامبريهاى سابق مؤمناند ، هر چه زودتر ايمان آوردن به رسالت تازه را بپذيرند ، و اگر چنين نباشد ، چشم و همچشمى آنان را به آن برمىانگيزد كه نخستين كافر نسبت به اين پيامبرى شوند تا به راه متديّنان