اينها در دين ا سلام هست كه در اين مورد مساوات نيست و فقط وظايفى است مخصوص به يك طبقه به نفع طبقهء ديگر ، ولى در اين مورد هم كسى كه اين حكم به نفع او شده است ، نمىتواند بر ديگران برترى جسته مقام خود را به رخ آنان بكشد !
آرى ، چون انسان فطرت غريزهء امتيازطلبى دارد ، اسلام - بدون اين كه اين غريزهء فطرى را بكشد - يك مورد عملى براى آن در نظر گرفته است و آن « تقوا » است .
در اسلام ، ارزش واقعى از « پرهيزكارى » است و چون طرف حساب « تقوا » ، خداى تعالى مىباشد ، اين مايهء امتياز هر چه بيشتر شود ، مزاحمتى پديد نخواهد آورد ؛ بر خلاف امتياز طبقاتى كه بزرگترين عامل فساد جامعه و نيرومندترين سبب تزاحم افراد مىباشد .
در نظر اسلام ، يك فقير پرهيزكار بر گروهى ثروتمند ناپرهيزكار ، برترى دارد و يك زن پرهيزكار ، از صدها مرد بىبند و بار ، بهتر است .
خداوند متعال مىفرمايد :
اى مردم ما شما را از يك نر و ماده - مرد و زن - آفريديم ، هيچ گونه تفاوتى در ريشهء آفرينش و گوهر خلقت نداريد ، و شما را گروه گروه و دسته دسته كرديم ، كه همديگر را شناخته اجتماعات متشكلى به وجود آوريد ، هر كه از شما پرهيزكارتر است پيش خدا گرامىتر مىباشد . « 1 »
و باز مىفرمايد :
من كار و كوشش هيچ يك از شما را ضايع نمىگردانم مرد باشد يا زن همه از يك نوع بوده و انسانند . « 2 »
2 . با ملاحظهء اين كه همهء افراد در انسانيت و عضويت اجتماع شريكند و كار و
هامش
( 1 ) . حجرات ، آيه 13
( 2 ) . آلعمران ، آيهء 195