5 . بخش بزرگى از عيوب اخلاقى و تخلف از قوانين و مقررات ، خود به خود از بين مىرود ، زيرا غالب مردم براى پوشانيدن همين نوع كردارها و رفتارهاست كه دروغ مىگويند !
امير مؤمنان على عليه السلام مىفرمايد : مسلمان واقعى كسى است كه راستگويى را اگر چه به ضرر او تمام شود ، بر دروغى كه از آن بهرهمند مىشود ، ترجيح دهد و از اين ترجيح آسايش درونى يابد .
مضرات دروغ
. . . از بيانى كه گذشت مضرات دروغگويى نيز روشن مىشود . دروغگو دشمن نابكار جامعهء بشرى مىباشد ! و با دروغ خود كه جنايت بزرگى است ، در خرابى جامعه مىكوشد ، زيرا دروغ مانند مادهء مخدرى است كه نيروى فهم و شعور جامعه را نابود مىسازد و حقايق را مىپوشاند يا مانند نوشابهء الكلى است كه مردم را مست نموده و « قوهء عاقله » را از تميز خير و شر ، باز مىدارد .
و از اينجاست كه اسلام ، دروغ را يكى از گناهان بزرگ شمرده ، و براى دروغگو ارزش و شخصيت دينى قائل نيست .
پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود :
سه طايفه اگر چه نماز بخوانند و روزه هم بگيرند ، منافقند : دروغگو ، كسى كه به وعدهاش وفا نمىكند و كسى كه در امانت خيانت نمايد .
و نيز امير مؤمنان على عليه السلام مىفرمايد :
انسان وقتى لذت ايمان را مىچشد كه دروغ را اگر چه از روى شوخى باشد ، ترك نمايد .
دروغ نه تنها در شرع ، گناه و كردارى زشت معرفى شده ، بلكه از نظر عقل نيز زشتى و ناروايى آن روشن است و شيوع اين كردار ناپسند در جامعه در كمترين