دوستى به عكس حكم مىكند ، و براى اينكه به ساحت حقايق تقديس و احترام شود ، دستگاه انسانيت از خطر گمراهى ، خطرهاى ديگر مالى و جانى و عرضى محفوظ بماند ، پرده پوشى حقايق را ايجاب مىكند .
ائمه اهل بيت در اخبار زيادى مردم را از فكر كردن در پارهاى از حقايق كه افراد انسان استعداد فهم آنها را ندارند ، به شدت نهى نمودهاند .
خداى متعال در دو مورد از كلام خود كتمان حق را در مورد تقيه مجازى شمرد .
( آل عمران ، آيه 28 و نحل ، آيه 106 ) .
نتيجه
اسلام در مواردى پوشيده ماندن حق و حقيقت را توصيه مىكند ، بلكه آن را لازم مىشمارد :
1 . مورد تقيه ، آن جايى است كه اميدى به پيشرفت حق نبوده در اظهار آن خوف خطر مالى يا جانى يا عرضى باشد .
2 . جايى كه حق براى كسى مفهومى نباشد و اظهار آن موجب گمراهى او شود ، يا باعث استهزا و اهانت نسبت مقدس حق گردد .
3 . جايى كه تفكر آزاد به واسطهء نبودن استعداد ، حق را وارونه جلوه دهد و موجب گمراهى شود .