از علم بىبهره باشد ، برترى ذاتى دارد . از اين آيه شريفه استفاده مىشود كه علم در نظر قرآن ، مخصوص به علم دين نيست ، بلكه علم در نظر قرآن ، هر آن چيزى است كه به انسان بصيرت و روشنايى مىدهد و در امور دنيوى و اخروى به انسان كمك مىكند .
و در مقام برترى دانشمندان نسبت به عابدها و زاهدها ، از امام محمد باقر عليه السلام چنين روايت كردهاند : « دانشمندى كه دانش خود را مورد استفاده قرار دهد ، از هفتاد هزار عابد افضل و برتر است » .
و در نظر پيشواى اسلام ، ميزان شخصيت هر كس را علم و دانش او تعيين مىكند ، پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد :
دانشمندترين مردم كسى است كه هميشه با استفاده از علم ديگران بر دانش خود بيفزايد ، ارزش انسان به علم است . پس هر كس علمش بيشتر ، ارزشش بيشتر ، و هر كس علمش كمتر ، قدر و قيمتش نيز كمتر است .
وظيفه معلم و شاگرد
قرآن كريم ، علم و دانش را حيات و زندگى حقيقى انسان مىشناسد چه اگر دانش نبود انسان با جماد و مرده ، هيچ فرقى نداشت .
بنابراين ، دانشآموز بايد معلم خود را كانونى از زندگى تصور كند كه به تدريج زندگى واقعى خود را از وى دريافت مىدارد و از اين جهت بايد خود را از زندهء او بداند و در احترام و تعظيم او كوتاهى نكند و در پذيرفتن تعليم و تربيت او ، اگر چه همراه با خشونت و تندى هم باشد ، سرسختى نشان ندهد و در حضور و غيبت و در زندگى و پس از مرگ او ، در بزرگداشت وى كوتاهى نكند .
همچنين معلم بايد خود را مسئول زندگى شاگردان خود بداند و تا هنگامى كه آنان را به پايهء يك انسان زنده و با افتخار نرسانيده ، خسته نشود و آرام نگيرد . اگر گاهى