در اسلام كتمان حقايق از گناهان بزرگ معرفى شده است و خداى متعال در كلام خود آنانى را كه حق را كتمان مىكنند ، لعنت كرده است آنجا كه مىفرمايد :
« إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتابِ أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ »
؛ « 1 »
2 . پيروان خود را امر فرموده كه دربارهء حقايق و معارف آزادانه به تفكر بپردازند و در هر جا كه كوچكترين ابهامى براى آنان پيدا شد ، توقف نمايند و قدم پيش نگذارند تا پيوسته ايمان روشنشان از گزند تاريكى شك و شبهه محفوظ بماند ، و چنانچه گرفتار شبهه و ترديدى شوند ، با كمال انصاف و حق جويى در دفع آن بكوشند ، آزادانه به حل آن بپردازند . خداى متعال مىفرمايد :
از چيزى كه روشن نيست پيروى مكن . « 2 »
خوددارى از تفكر آزاد و اظهار حق
درك حقايق از راه فكر و انديشه و پذيرفتن آنها ، گرانبهاترين محصولى است كه دستگاه انسانيت توليد مىكند و يگانه سبب امتياز انسان بر ساير حيوانات و پايهء شرافت و افتخار اوست ، و هرگز حس انسان دوستى و غريزه واقع بينى ، اجازه نخواهد داد كه با تحميل افكار تقليدى ، آزادى فكر از انسان سلب شود و يا با پنهان داشتن حقايق ، عقل او گمراه گردد و در نتيجه ، افكار خدايى از كار انداخته شود ، ولى از اين حقيقت نيز نبايد غفلت كرد كه در جايى كه انسان استعداد فهم حقيقتى را ندارد ، يا به واسطهء سرسختى و لجبازى طرف ، اميدى به پيشرفت حقيقت نيست و اظهار آن به ضرر مالى يا جانى يا عرضى انسان كشيده خواهد شد ، غريزه واقع بينى و انسان
هامش
( 1 ) . بقره ، آيه 105
( 2 ) . اسراء ، آيه 36