خداى سبحان به ايشان صحيح نبود . 39 نكتهء ديگرى كه در اينجا قابل تذكّر است آنكه قضيهء اين مخاطبه و گفتوگو در قرآن مجيد به جز يك موضع و آن هم در سورهء بقره ، در جاى ديگرى تكرار نگشته است ؛ بلكه به جاى اين تفصيل ، مطلب به نحو ديگرى بيان شده مثل اين آيهء شريفه : « إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي خالِقٌ بَشَراً مِنْ طِينٍ * فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي . . . » « 1 » كه از آن ظاهر مىشود مفاد « نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي » * همان اجمال مفاد « عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ » است ، كما اينكه ظاهر مىشود حقيقت اين روحى كه خداوند در آدم دميده و وجه تخصيص آن به خويش در تعبير « من روحى » چيست . 40 در قرآن به جز در قصّهء آدم در هيچ موضعى اضافهء روح به خداى سبحان نشده و بقيهء تعابير بهگونهاى ديگر است . همچون اين كلام خداوند سبحان : « فَأَرْسَلْنا إِلَيْها رُوحَنا » « 2 » ؛ « نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ » « 3 » و « وَ أَيَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ » * « 4 »
در بيان امر مكتوم
اما فقرهء ديگر آيهء شريفه يعنى « أَعْلَمُ ما تُبْدُونَ وَ ما كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ » مشعر به آن است كه امر مكتومى وجود داشته و كلام بعدى كه مىفرمايد : « وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبى وَ اسْتَكْبَرَ وَ كانَ مِنَ الْكافِرِينَ » « 5 » به لحاظ تعبير به « كانَ مِنَ الْكافِرِينَ » 41 درواقع نوعى بيان براى آن امر مكتوم