فراتر مىرود و بنابراين چشمپوشى از آنها انسب است . از آنچه گذشت نتيجه مىگيريم كه رسول اللّه صلى الله عليه و آله علاوه بر آنكه مقام شفاعت گناهكاران امت خويش را داراست ، مقام اذن در شفاعت را نيز داراست كمااينكه روايات بسيارى بر آن دلالت مىكند .
شفاعت رسول اللّه صلى الله عليه و آله در روايات
قمّى در تفسير خويش در حديثى از امام باقر عليه السلام نقل مىكند كه فرمود : « از اولين و آخرين كسى نيست كه در روز قيامت محتاج به شفاعت محمّد صلى الله عليه و آله نباشد » . 211
در محاسن اين مضمون از امام صادق عليه السلام نقل شده است . 212
عيّاشى در تفسير خويش در حديث طويلى از امام صادق عليه السلام نقل مىكند كه فرمود :
« از زمان آدم تا زمان محمد صلى الله عليه و آله پيغمبرى نبوده است مگر آنكه تحت لواى محمد صلى الله عليه و آله باشد » . 213
قمّى در تفسير خويش از سماعه نقل مىكند كه : « از امام صادق عليه السلام راجع به شفاعت پيغمبر صلى الله عليه و آله در روز قيامت پرسيدم ، امام فرمود : در روز قيامت عرق دهانها را بند آورد و شدّت گرما جانها را به ستوه ، پس گويند بياييد نزد آدم رويم تا شفاعت ما كند و به سوى وى روند و به وى گويند : نزد پروردگارت شفاعت ما بنما . پس آدم گويد : مرا گناه و خطايى است ، به نزد نوح رويد . پس مردم به پيش نوح درآيند و وى ايشان را به پيامبر بعد از خود ارجاع دهد و همينطور هر پيامبرى مردم را به پيامبر بعدى حوالت دهد تا اينكه به عيسى عليه السلام رسند و وى گويد : نزد محمد صلى الله عليه و آله رويد ، پس آن جماعت خود را بر پيامبر صلى الله عليه و آله عرضه دارند و از وى تقاضاى شفاعت كنند ، پس پيامبر به ايشان گويد كه به دنبال من آييد و ايشان را به درب بهشت رساند و رو سوى باب الرحمن كند و به سجده افتد و سجده را الى ماشاءاللّه طولانى كند ، پس خداوند عزّ و جلّ فرمايد : سربردار و شفاعت كن كه مقبول است و سؤال كن كه مستجاب است و اين