تقيّه
تقيه به معنى وسيع خود كه پرهيز و تجنّب از هر خطر متوجّه مىباشد ، در اين مقاله موضوع بحث ما نيست ، بلكه مراد نوعى از انواع آن است و آن پنهان داشتن مذهب است در جايى كه اظهار داشتن مذهب يا يكى از مراسم مذهبى ، از ناحيه مخالفين مذهب خطر قطعى يا احتمالى در بر داشته باشد .
تقيه در مذهب شيعه
در ميان طوائف اسلامى طائفهء شيعه معروف است به قول به تقيّه ، اينان در موارد خطر تقيه مىكنند و مذهب يا مراسم خاص مذهبى خود را از مخالفين خود پنهان مىدارند .
مدرك شيعه در قول به تقيه
مدرك شيعه در اين مسأله مذهبى ، از قرآن كريم آيهء شريفهء
« لا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِي شَيْءٍ إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ إِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ »
« 1 » است . چنان كه از آيه شريفه
هامش
( 1 ) . مؤمنان ، مؤمنان را رها كرده كافران را اولياء و دوستان خود نگيرند و هر كه اين كار را بكند هيچگونه ارتباطى باخدا ندارد مگر اينكه از ايشان بترسيد و خدا شما را از خود بر حذر مىدارد و برگشت به سوى خدا است . ( سورهء آل عمران ، آيهء 28 )