امام دوم
امام حسن مجتبى عليه السلام ( آن حضرت و برادرش امام حسين عليه السلام ) دو فرزند اميرالمؤمنين على عليه السلام بودند از حضرت فاطمه عليها السلام دختر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و پيغمبر اكرم بارها مىفرمود كه حسن و حسين فرزندان منند و به پاس همين كلمه على عليه السلام به ساير فرزندان خود مىفرمود : « شما فرزندان من هستيد و حسن و حسين فرزندان پيغمبر خدايند « 1 » . »
امام حسن عليه السلام سال سوم هجرت در مدينه متولد شد « 2 » و هفت سال و اندى جد خود را درك نمود و در آغوش مهر آن حضرت به سر برد و پس از رحلت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله كه با رحلت حضرت فاطمه سه ماه يا شش ماه بيشتر فاصله نداشت تحت تربيت پدر بزرگوار خود قرار گرفت .
امام حسن عليه السلام پس از شهادت پدر بزرگوار خود به امر خدا و طبق وصيت آن حضرت ، به امامت رسيد و مقام خلافت ظاهرى را نيز اشغال كرده نزديك به شش ماه به اداره امور مسلمين پرداخت و در اين مدت معاويه كه دشمن سرسخت ( على ) و خاندان او بود و سالها به طمع خلافت ( در ابتدا بهنام خونخواهى خليفه سوم و اخيراً به دعوى صريح خلافت ) جنگيده بود به عراق كه مقر خلافت امام حسن عليه السلام بود لشكر كشيد و جنگ آغاز كرد و از سوى ديگر سرداران لشكريان امام حسن را تدريجاً با پولهاى گزاف و نويدهاى فريبنده اغوا نمود و لشكريان را بر آن حضرت شورانيد « 3 » .
هامش
( 1 ) . مناقب ابنشهرآشوب ، ج 4 ، ص 21 و 25 و ذخائر العقبى ، ص 67 و 121 .
( 2 ) . مناقب ابنشهرآشوب ، ج 4 ، ص 28 ؛ دلائل الامامة طبرى ( چاپ نجف سال 1369 هجرى ) ص 60 ؛ فصول المهمه ، ص 133 ؛ تذكرة الخواص ، ص 193 ؛ تاريخيعقوبى ( چاپ نجف سال 1314 هجرى ) ج 2 ، ص 204 و اصول كافى ، ج 1 ، ص 416 .
( 3 ) . ارشاد مفيد ، ص 172 ؛ مناقب ابنشهرآشوب ، ج 4 ، ص 33 و فصول المهمه ، ص 144 .