حجّيّت قول امام است كه آن أخبار را بيان كرده است ، و حجّيّت قول امام متوقّف بر حجّيّت قول رسول الله است كه امام را وصىّ و خليفه و معصوم معرّفى فرموده است ، و حجّيّت قول رسول الله متوقّف بر حجّيّت قرآن است كه رسول الله را معصوم و امام و نبىّ و ولىّ معرّفى كرده است ؛ و اگر قائل به كم بودن و يا زياده بودن يك حرف در قرآن مجيد بشويم ، تمام قرآن از حجّيّت ساقط مىشود ؛ و سقوط اين حجّت ، حجّيّت اخبار تحريف را نيز ساقط مىكند .
و قرآن مجيد بالإجماع حجّت است ، و ائمّه عليهم السّلام در موارد كثيرى به آيات قرآن استدلال و استشهاد كردهاند و قائل به حجّيّت آن شدهاند ؛ و اين مسأله هيچ جاى شبهه و ترديد نيست .
در زمان أبو بكر كه جنگ يَمامه اتّفاق افتاد و از قرّاء قرآن در آن جنگ هفتاد نفر و يا چهارصد نفر كشته شدند ، عمر نزد أبو بكر آمد و اصرار بجمع آورى قرآن نمود و گفت : قرآن امروزه فقط در سينههاى قاريان قرآنست ؛ اگر جنگ ديگرى پيش آيد و از قرّاء در آن جنگ كشته شوند ديگر قرآن از روى زمين برداشته مىشود ، و حتماً بايد قرّاء را جمع نموده و قرآن را تصحيف نمود ؛ يعنى در مجلّد قرار داده و در دفّتَيْن نگهدارى كرد .
براى اين امر زَيد بن ثابت را مأمور نوشتن قرآن نمودند ؛ و بيست و پنج نفر از قرّاء مهاجرين و بيست و پنج نفر از قرّاء أنصار را معيّن كردند كه هر كس آيهاى از قرآن با دو شاهد عادل بياورد آن آيه را بپذيرند .
بنابراين ، قرآن مشهود فعلى بدين كيفيّت در زمان أبو بكر جمع آورى و تصحيف شد ؛ ولى ائمّه عليهم السّلام بالإجماع دستور دادهاند كه قرآن را به همين كيفيّت و با همين ترتيب بخوانيم ، و خودشان نيز به همين ترتيب مىخواندهاند ، و اصحاب آنها نيز به همين ترتيب قرائت مىنمودهاند .
و در اين قرآن جمع آورى و تصحيف شده ، هر آيهاى كه وارد مىشد
مهر تابان ( طبع جديد ) ( فارسى ) — صفحة 411
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٤١١