چنانچه در آيهء 23 ، از سورهء 39 : الزّمر وارد است كه :
اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتاباً مُتَشابِهاً مَثانِيَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَ قُلُوبُهُمْ إِلى ذِكْرِ اللَّهِ ذلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ .
« خداوند قرآن را كه بهترين حديث و گفتار است « 1 » به صورت كتابى
هامش
( 1 ) شايد يكى از جهاتى كه خداوند ، قرآن كريم را به بهترين گفتار (أَحْسَنَ الْحَدِيثِ) تعبير فرموده است ، جهتى باشد كه حضرت علّامه قدَّس اللَه نفسَه در كتاب « قرآن در إسلام » در ص 61 بيان كردهاند . ايشان مىگويند : قرآن تنها كتاب آسمانى است كه اوّلًا : زندگى سعادتمندانهء انسانى را با طرز زندگى بى آلايش و پاك انسان فطرى ( طبيعى ) مساوى مىداند ، و ثانياً : بر خلاف بيشتر يا همهء روشها كه برنامهء خدا پرستى انسان را از برنامهء زندگى تفكيك مىكنند ، برنامهء دينى را همان برنامهء زندگى قرار داده ، در همهء شؤون فردى و اجتماعى انسان مداخله نموده ، دستوراتى مطابق واقع بينى ( جهان بينى - خدا شناسى ) صادر مىكند . و در حقيقت افراد را به جهان ، و جهان را به افراد مىسپارد ؛ و هر دو را به خدا .