56
الإمام علي « ع » : . . . معتمدا فضل قوّتهم بما ذخرت عندهم من إجمامك لهم ، و الثّقة منهم بما عوّدتهم من عدلك عليهم ، و رفقك بهم . . . « 1 »
( 1 ) امام على « ع » : . . . با آنچه نزد مردم اندوخته اى ، و اطمينانى كه به اجراى عدالت از سوى تو يافتهاند ، و مدارايى كه از تو ديدهاند ، مىتوانى به نيروى سرشار توده ها اعتماد كنى . . .
لز - عدالت ، در بارهء جانوران
57
الإمام علي « ع » : . . . فإذا أخذها أمينك ، فأوعز إليه أن : لا يحول بين ناقة و بين فصيلها ، و لا يمصّر لبنها فيضرّ ذلك بولدها ، و لا يجهدنّها ركوبا ، و ليعدل بين صواحباتها في ذلك و بينها ؛ و ليرفّه على اللاغب ، و ليستأن بالنّقب و الظَّالع ، و ليوردها ما تمرّ به من الغدر ، و لا يعدل بها عن نبت الأرض إلى جوادّ الطَّرق ، و ليروّحها في السّاعات ، و ليمهلها عند النّطاف و الأعشاب . . . « 2 »
( 2 ) امام على « ع » : . . . چون امين تو اموال دولتى را بگيرد ، به دو سفارش كن كه ماده شتر و بچهء شيرخوارش را از هم جدا نكند ، و شير ماده را چندان ندوشد كه اندك گردد و به بچه اش زيان رساند ؛ در سوار شدن نيز به خستگيش نيندازد ، و ميان هر يك از شتران عدالت برقرار سازد ؛ و بايد شتر خسته را آسوده بدارد ، و آن را كه آسيب ديده يا از رفتن ناتوان گرديده است آرام براند . و چون بر آبگيرها بگذرد ، بر سر آبشان ببرد ، و راهشان را از زمينهاى گياهناك به جاده ها ( ى خشك ) نگرداند ، و ساعتهايى را براى استراحت آنها بگذارد ، و به هنگام خوردن آب و چريدن گياه مهلتشان بدهد . . .
هامش
« 1 » . « نهج البلاغه » / 1013 - 1014 ؛ « عبده » 3 / 107 .
« 2 » . « نهج البلاغه » / 881 ؛ « عبده » 2 / 29 .