به آنان اختصاص ده ، ( 1 ) كه دوردستترين ايشان را همان حقى است كه براى نزديكان است ، و آنچه بر عهدهء تو نهادهاند رعايت حقّ همهء آنان است . پس مبادا فرو رفتن در نعمت ، از پرداختن به آنان تو را باز دارد ، كه ضايع گذاردن كارى خرد ، به دليل استوار كردن كارى بزرگ براى تو عذرى نخواهد بود . پس ، از رسيدگى به كارشان دريغ مدار و با آنان روى ترش مكن ، نيز به كار كسى كه به تو دسترسى ندارد برس - آنان كه به چشم نمىآيند و مردم خردشان مىشمارند - و كسانى را كه به آنان اعتماد دارى كه خدا ترسند و فروتن براى تفقّد حال آن جماعت بگمار ، تا درخواستهاى آنان را به تو برسانند . سپس با آنان چنان رفتار كن كه چون به روز مرگ خداى را ديدى عذرى داشته باشى ، كه اين گروه از ميان مردمان از ديگران به عدل و انصاف نيازمندترند . و در اداى حق همگان چنان باش كه عذرت در پيشگاه خدا پذيرفته آيد . . .
الحياة ( فارسي ) — صفحة 291
مساهمون: محمد رضا حكيمي
ص٢٩١