و اگر گوگرد در زير درخت ترنج دود كنند ( بر و بار درخت بريزد .
و اگر در زير درخت گل سرخ دود كنند ) گل را سپيد كند « 1 » .
و اگر آن را به شراب كهن « 2 » بسايند ، و موى [ سياه ] را بدان خضاب كنند ، سفيد گردد .
و چشمههاست كه در آن « 3 » آب گرم باشد ، و حرارت آن بسبب مجاورت معادن گوگرد « 4 » باشد . و در آن آب درآمدن بسيار ، خارش اندام را و تبهاء كهنه [ را ] كه از مرّهء سودا باشد نافع بود . و اوجاع « 5 » رحم را كه از كثرت رطوبات باشد سود دارد « 6 » .
طبيعت گوگرد [ گرم و ] خشك است ، بدرجهء چهارم ، و لطيف كننده است .
( و ) چون « 7 » آن را با سركه طلى « 8 » كنند با بوره ، رطوبات مريض را نشف كند « 9 » .
فصل در صفت زيبق و خواصّ او « 10 »
زيبق سيمابست ، لفظ زيبق معرّبست « و ترجمهء آن بلفظ فارسى سيمابست « 11 » » .
هامش
( 1 ) - ع : دود كند گل را سپيد كند
( 2 ) - ج ، ن : كهنه
( 3 ) - ع : كه درو
( 4 ) - ع : كبريت .
( 5 ) - م : و گوگرد اوجاع
( 6 ) - ب ، و ، ج : نافع بود
( 7 ) - ن ، ج : و چون
( 8 ) - ب به سركه طلا
( 9 ) - ب ، ج ، ن : نافع بود
( 10 ) - ع : و خاصيت او
( 11 ) - ع : و سيماب ترجمهء او بلفظ فارسى .