عليه السّلام - پيش آمد ، و از دست ولايت فتح آن نمود ، و كند در قلعه را و گردانيد در را پل جهت خندق ، و عبور نمودند لشكر و ظفر يافتند و بعد از برگشتن ناس آن حضرت - عليه السّلام - بدست راست گرفت آن در را ، و انداخت چندين ذرع و آن به نحوى بود از سنگينى كه بيست نفر بايست قوّت كنند كه در بسته شود و عاجز بودند مسلمين از نقل آن در حتّى آن كه هفتاد نفر جمع شدند و نقل آن نمودند ، و گفت حضرت امير - عليه السّلام - كه : « و اللّه نكندم در خيبر را به قوّت جسمانيّه بلكه كند آن را به قوّت ربّانيّه » « 1 » .
و از اين جمله است آنچه رو داد در جنگ حنين كه رفت نبى - صلّى اللّه عليه و آله - با ده هزار از مسلمين ، پس تعجّب نمود و چشم كرد ابو بكر اين كثرت را و گفت ما مغلوب نخواهيم شد چون دشمن كمترند ، پس بعد از محاربه همه گريختند و باقى نماند با نبى اللّه - صلّى اللّه عليه و آله - مگر نه نفر ، حضرت امير - عليه السّلام - و عبّاس و پسرش فضل و ابو سفيان بن حارث و نوفل بن حارث و ربيعة بن حارث و عبد اللّه زبير و عتبه و متعب پسران ابى لهب ، پس در اين وقت بيرون آمد به جنگ ابو جزول و او را كشت حضرت امير - عليه السّلام - پس گريختند مشركون و رو كردند مسلمون - بعد از نداى نبى - صلّى اللّه عليه و آله - بر ايشان جهت حرب - و صفّ كشيدند با دشمن ، پس كشت حضرت امير - عليه السّلام - چهل نفر را
هامش
( 1 ) . و اللّه ما قلعت باب خيبر بقوة جسدانية و لكن قلعته بقوة ربانية » - احقاق الحق ج 8 / 384 و اثبات الهداة ج 2 / 434