و از اين جمله است يوم احزاب كه مبالغه نمود بتحقيق حضرت امير - عليه السّلام - در قتل مشركين كه قتل عمرو بن عبد ود نمود ، و بود او پهلوان در ميان مشركين [ ب - 314 ] و مردم را به جنگ خود طلب مىنمود مكرّر ، و از خوف كسى به جنگ او نمىرفت از مسلمين و حضرت امير - عليه السّلام - قصد جنگ او مىنمود و نبى - صلّى اللّه عليه و آله - منع مىكرد - تا آن كه ملاحظه كند كه مسلمين چه نحو مىكنند با او - آخر چون ملاحظه فرمود كه مردم نمىروند اذن رفتن به حضرت امير - عليه السّلام - داد ، و عمّامهء خود را بر سر او بست و دعاى خير جهت او نمود .
حذيفه گفت : چون عمرو مىخواند مسلمين را به جنگ ، مىگريختند مردم از جنگ او « 1 » به غير حضرت امير - عليه السّلام - كه به جنگ رفت ، و خداى - تعالى - نصرت به او داد كه به ضرب شمشير ، عمرو را كشت ، و به حقّ آن كسى كه نفس حذيفه به دست اوست كه عمل حضرت امير - عليه السّلام - آن روز اعظم أجرا است از عمل اصحاب محمّد - صلّى اللّه عليه و آله - تا روز قيامت ، و بود از عمل اصحاب محمّد - صلّى اللّه عليه و آله - تا روز قيامت ، و بود فتح آن روز فتحى كه بر دست حضرت امير - عليه السّلام - شد . پس گفت حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله - : « لضربة على خير من عبادة الثّقلين » « 2 » .
و از اين جمله است آنچه رو داد در جنگ خيبر ، و شهرت جهاد او در خيبر مخفى نيست و فتح را خدا به دست آن حضرت -
هامش
( 1 ) . م : + او
( 2 ) . ر . ك : اثبات الهداة ج 2 / 425 و احقاق الحق ج 6 / 4 و ج 16 / 402