رسول - صلّى اللّه عليه و آله - كه منزلت استخلاف من تو را در تدبير و تصرّف در امّت - حال غيبت من - به منزلت استخلاف موسى هارون راست در هنگام غيبت موسى - مگر در نبوّت - چون بعد از ما پيغمبر ما نبىّ نيست ، پس اين استخلاف نسبت به حضرت امير - عليه السّلام - دائميست و اختصاصى به زمان حيات حضرت رسالت « 1 » - صلّى اللّه عليه و آله - ندارد . و معنى قول نبى كه فرموده : « لا نبىّ بعدى » همين است لا غير ، و نصّ است بر امامت آن حضرت بلا فاصله غير « 2 » و سبب ورود اين حديث از حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله - بر اين معنى منادى است به نحوى كه بخارى و غيره نقل نمودهاند و من بعد بيان امامت « 3 » بلافاصله مذكور مىشود .
و ابن ابى الحديد كه از علماء عامّه است گفته است كه [ الف - 296 ] دليل بر آن كه آن حضرت وزير حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله - بوده است نصّ كتاب نيز هست كه حقّ تعالى از حضرت موسى - عليه السّلام - نقل كرده كه گفت :
( وَ اجْعَلْ لِي وَزِيراً مِنْ
/ * ب / 220 /
أَهْلِي هارُونَ أَخِي اشْدُدْ بِهِ أَزْرِي وَ أَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي )
« 4 » پس مستفاد مىشود كه هارون بعد از موسى بهتر قوم بود ، و الّا ترجيح بلا مرجّح و ترجيح مرجوح لازم خواهد آمد ، پس آن حضرت نيز چنين است نسبت به امّت ، و به نحوى كه پسر آن هارون شبّر و شبير و مشبر نام داشتند اولاد آن حضرت نيز حسن و حسين و محسن كه به اين معنيست مسمّى شدند .
هامش
( 1 ) . الف : + پناه
( 2 ) . م ، الف : - غير
( 3 ) . م ، الف : - بيان امامت
( 4 ) . طه / 31