بغداديّون كه نصب امام واجب است بر عقلا .
و استدلال نموده مصنّف - رحمه اللّه - كه واجب است نصب امام بر خداى - تعالى - به اين نحو كه امام لطف است ، و لطف واجب است .
و امّا « 1 » صغرى كه : « امام لطف است » از جهت آن كه علم ضرورى حاصل است به آن كه هرگاه از جهت ناس رئيسى باشد كه منع ايشان از غلبه نمودن و فتنه كردن و عصيان نمودن نمايد و منع « 2 » ايشان از معاصى كند ، و تحريص ايشان بر فعل طاعات نمايد ، و ايشان را هدايت كند اقرب به صلاح و از فساد أبعد است .
و امّا كبرى كه : « واجب بودن لطف است » ، پس سابقا در متن مذكور شد كه موجب غرض است كه تحصيل ثواب جهت مكلّف است .
قال : : و المفاسد معلومة الانتفاء ، و انحصار اللّطف فيه معلوم للعقلاء ، و وجوده لطف و تصرفه آخر « 3 » ، و عدمه منّا . « 4 »
اين كلام مصنّف - رحمه [ اللّه ] - اشاره به جواب از چند دخل مقدّر « 5 » است . تقرير آن اين است كه بودن امام لطف ، كافى نيست در وجوب نصب آن بر خدا مادام كه علم به انتفاء مفاسد حاصل نباشد ، و ظن انتفاء مفاسد مفيد نيست در وجوب نصب امام بر خدا ؛ پس ممكن
هامش
( 1 ) . ن : - و
( 2 ) . نسخهها : مدّ
( 3 ) . بر طبق پارهاى از منقولات و يادداشت عربى مؤلّف در اين قسمت اين عبارت چنين نيز آمده : « و تصرفه لطف آخر » .
( 4 ) . كشف المراد / 362
( 5 ) . م : مقدار