الّذى هو مضايف له . امّا اذا اخذ احد المعروضين مع عارضه مضافا و الآخر لا مع عارضه أو اخذ نفس المضافين الحقيقى كالابوة و البنوّة و يقال الأب أبو انسان أو الابوّة البنوّة ، فهو لا ينعكس ، لا يقال مثلا :
الانسان انسان الاب ، و البنوّة بنوّة الأب .
ثانى : تكافؤ در وجود است بالفعل يا بالقوّة ، يعنى احد مضافين اگر موجود باشد بالفعل پس ديگرى لا بدّ است / * الف / 143 / كه موجود بالفعل باشد ، و همچنين اگر احدهما موجود بالقوّه ديگرى بايد موجود بالقوّه باشد ، مثل آن كه احدهما در شأنش هرگاه تقدّم مكانى باشد پس ديگرى را در شأنش تأخّر مكانى جايز است ، ليكن ممكن است در اينجا كه معروض احدهما موجود باشد دون ديگرى ، و تقدّم و تأخّر را بايد دانست كه چون هر يك دو امر اعتبارى است كه عقل و ذهن اعتبار اين هر دو مىكند ، پس متقدّم مصاحب متأخّر مىباشد به حسب ذهن .
قال : [ الف - 186 ] و يعرض للموجودات اجمع . « 1 »
يعنى : مضاف حقيقى عارض مىشود جميع موجودات را ، همچنين كه گفته مىشود كه واجب - تعالى - قادر است ، عالم است ، خالق است ، رازق است . و گفته مىشود مر نوع از جواهر را أب و ابن و غير اينها ، و گفته مىشود مر « 2 » خط را طويل و قصير ، و مر عدد را قليل و كثير ، و مر كيف را گفته مىشود اسخن و ابرد ، و گفته مىشود مر
هامش
( 1 ) . كشف المراد / 258
( 2 ) . ن ، الف : - مر