فرسنگ تقدير كردهاند و بعض ديگر بهيجده فرسنگ و پيش شافعى و مالك و احمد 48 ميلست كه آن شانزده فرسنگ باشد .
و بمذهب صادق عليه التحية و الثنا هشت فرسنگ پس اگر قصد هشت فرسنگ كند يا زياده چنان كه پيش ديگران بمسافت قصر نرسد احتياط آن باشد كه در آن سفر هم بقصر بگذارد و هم باتمام تا بيقين از عهده تكلف بيرون آيد و اگر سفر مباح نباشد اتمام كند در همه حال ، با آنكه پيش ابو حنيفه قصر نيز شايد چه او مطلق سفر را اعتبار كرده .
و بمذهب شافعى و مالك و احمد جمع ميان ظهر و عصر در وقت ظهر يا عصر جايز بود و همچنين در مغرب و عشاء و بايد كه در هر نمازى نيت قصر و جمع كند و چون جمع كند ميان دو فريضه بايد كه فاصله نكند مگر به تيمم يا وضو اگر احتياج افتد يا اقامت .
و بمذهب صادق عليه التحية و التسليم جمع در غير صورت قصر نيز جايز است و عدم وقوع فاصله شرط نيست .
و بمذهب ابو حنيفه تارك نماز را امام تعزير كند و توبه دهد اما پيش شافعى بيكقول اگر كسى يكنماز فريضه عمدا و قصدا بىعذر ترك كند كشتن او لازم بود و بقولى ديگر اگر چهار نماز ترك كند تاكيد كنند و بگويند كه از ترك نماز توبه كند پس اگر اصرار نمايد و گويد نماز فريضه است ليكن من نمىگذارم قتل او واجب باشد .
و بعضى گفتند كه بشمشير گردنش بزنند و بعضى گفتند كه شمشير در پهلوى او ميخلانند تا آنگاه كه توبه كند يا بميرد .
و بعضى گفتند چوبش زنند تا بميرد يا توبه كند و چون بميرد در گورستان مسلمانان دفن كنند و اما گور او را آشكار نكنند و بيكقول احمد تارك نماز به ترك و اصرار كافر شود و او را تغسيل و تكفين نبايد كرد و برو نماز نشايد گذارد و بگورستان مسلمانان دفن نبايد كرد .
نفائس الفنون في عرائس العيون ( فارسى ) — صفحة 470
مساهمون: أبو الحسن الشعراني
ص٤٧٠