غير المغضوب نه راه آن كسانى كه در معرض غضب و سخط در آمدهاند .
و لا الضالين و نه راه آن كسانى كه بعد از وضوح امارت هدايت در بيداء ضلالت سرگشته ماندهاند .
اگر گويند كه نماز بر وجهى كه ذكر كرده شد گذارد هر چند باتفاق درستست اما اگر به همان اختصار كنند عبادات از كمال و فضيلت خالى ماند و ترك سنت لازم آيد .
و جواب آنست كه ما نگفتيم سنن و آداب طهارت و نماز را ترك كند بلكه گفتيم هرچه سنتست بمذهبى و مبطل بمذهبى همچو برهم نهادن دست در نماز و آمين گفتن و امثال آن بنابر ظن مفسدت بر آن اقدام ننمايد و اما سنتهائى كه موجب خلل نيستند همچو ادعيه بوقت مضمضه و استنشاق و غسل وجه و يدين و مسح و تطويل غرغره و تخليل لحيه و امثل آن در طهارت و خضوع و خشوع و اكمال ركوع و سجود و تسبيحات و غير آن در نفس نماز و همچو نوافل مرتبه و اذان و اقامت و دعاء استفتاح و تعوذ و ادعيه و اوراد را بهر مذهبى كه خواهد بجاى آورد .
فصل نهم در عدد نمازهاى واجب
بدان كه در شبانه روزى بر هر مسلمانى بالغ و عاقل هفده ركعت نماز فريضه است چون مقيم باشد باتفاق و ازو به هيچ حال ساقط نشود مگر بعذر حيض و نفاس كه از زنان ساقط شود و اگر مسافر بود يازده .
و بمذاهب اربعه اگر در سفر نماز را تمام بگذارد درست باشد اما به مذهب صادق عليه السّلام واجبستكه قصر كند و اگر تمام گذارد درست نباشد پس احتياط آن باشد كه قصر كند كه بجميع مذاهب قصر جايز است و سفرى كه درو قصر بود پيش أبو حنيفه مسيره سه شبانه روز است بسير شتر و بعضى از اصحاب آن را شانزده