ارتباط دارند ، و در موارد بسيار ديگر ، اين اجرا - اگر چه به صورتى سبكتر - ضرورتى ندارد ، و مردمان در اجتماع آزادند كه هر چه را كه بخواهند و به هر اندازه كه خواسته باشند مالك شوند ، و به هر گونه ميلشان كشيد مصرف كنند ، اگر چه در مغاكهاى اقتصاد تكاثرى آزاد و دوزخ مصرفگرايى اترافى و اسرافى سقوط كنند ، و گروه ها گروه در آتش امتيازطلبى و خورد و بردهاى خصوصى دسته اى بسوزند ؟ نه ، اين امرى است كه هيچ مكتب اقتصادى و اجتماعى متعهّد - هر چند اين تعهّد اندك باشد - آن را نمىپذيرد ، تا چه رسد به اسلام ، زيرا كه اين چگونگى بنياد قسط و عدل را بر باد مىدهد ، فاصله هاى معيشتى ويرانگرى را در پى مىآورد ، گروهى را به زندگى قارونى مىرساند ، توده هايى را در چاه ويل فقر و كمبوددارى و سقوط سرنگون مىكند ، استفادهء عموم را از آموزش و پرورشى مناسب و بهداشت و درمانى در خور مختل مىسازد ، به رشد جسمى و نموّ فكرى جامعه ركود مىدهد ، بنياد اخلاقى اجتماع را بر مىكند ، و روابط انسانى را بىمعنى مىكند ؛ و از اينها همه ، اين امور نتيجه مىشود :
- فروريختن پايه هاى دين ، - محروم ماندن حاكميّت اسلامى از پشتيبانى توده ها ، - احساس ناهمگونى در تعاليم دينى ، - بر باد رفتن اهداف دين ، - فروپاشى اركان تمدّن و اجتماع ، - عقبماندگى گروههاى اجتماعى بسيار ، - افت حيثيّت جامعه ، - رو به نابودى رفتن اسلام و مسلمانان ، چنان كه سخن امام جعفر صادق « ع » در اين باره - پيشترها - گذشت . « 1 »
هامش
« 1 » . فصل 2 ، از اين باب ( جلد سوّم ، ص 127 - 129 ) ، و فصل 44 ، از اين باب ( در همين جلد / 116 به بعد ) .