تتميم
در كتاب « لآلئ الاخبار » « 1 » چنين آمده است : « . . . يكى از مفسده هاى ثروت ، خطر اين است كه انسان توانگر نتواند برادران خود ، بويژه كمبودداران و نيازمندان و خويشان را در اموال خويش شريك سازد . . .
يكى از بزرگان مىگويد : اگر در توانگرى تنها همين يك خطر بود كه انسان رساندن مقدارى از اموال و امكانات خويش را به كمبودداران و بينوايان و ضعيفان اجتماع ترك كند ، براى نكوهيدن ثروت بس بود ، زيرا اگر توانگر به اداى اين وظيفه بپردازد ، چه بسا همهء اموال خود را از دست بدهد . . . بزرگى ديگر مىگويد : توانگران بدبختترين بدبختان و نادانترين نادانند ، از آنكه اموال را با مرارتها و زحمتهاى گوناگون ، و صرف عزيزترين چيز يعنى عمر ، به دست مىآورند ، و با مشقّتها و خطرها و صدمه هاى بسيار آنها را نگاهدارى مىكنند ، و سرانجام با هزار حسرت مىگذارند و مىگذرند . . . » .
و بايد روشن باشد كه اين همه نكوهش و سركوفت ، همه مربوط است به ثروت اندوزى و مال دوستى و خود مصرفى ، نه كسب مال و درآمد مشروع ، براى مصرفهاى سالم و انفاقهاى انسانى .
هامش
« 1 » . صفحهء 164 - 165 .